• Archive for 29 Δεκεμβρίου, 2010

    Τελειώνοντας κάτω από το μακιγιάζ …

    29 Δεκεμβρίου 2010 // 4.868 Comments »

    «Ηθοποιός σημαίνει φως».

    Ποια να ‘ναι, στ’ αλήθεια, η μεγαλύτερη τιμωρία του ηθοποιού;

    Το ό,τι είναι φως; Το ό,τι είναι καημός πολύ πικρός και στεναγμός, που άλλοτε γίνεται πολύ μικρός και άλλοτε πολύ βαθύς;

    «Παρηγοριά στη λυγαριά, υπομονή! Αχ πώς πονεί!»,

    θα πει ο σπουδαίος δημιουργός μας, Μάνος Χατζιδάκις, με την αξέχαστη φωνή του Δημήτρη Χορν.

    Πράγματι, πόσο άραγε να πονεί ο ηθοποιός που βρίσκεται παντού, όπως το φως, αλλά η ζωή τον παρασύρει και τον πάει εκεί όπου αυτή θέλει;

    Ένας ηθοποιός δεν μπορεί να συγχωρήσει τίποτα, όταν, καθημερινά, αρνείται τον εαυτό του, μέσα από τους πάμπολλους ρόλους που γεννώνται και πεθαίνουν μαζί του …

    «Σαν καλαμιά θα σ’ αρνηθώ, θα σκεπαστώ, θα τυλιχτώ  μ’ άσπρο πανί κι ένα πουλί,

    άσπρο πουλί που θα καλεί τ’ άλλο πουλί, το μαύρο πουλί».

    Έτσι, ο ηθοποιός θα συναντήσει ένα άλλον ήρωα, ένα άλλο πουλί, τον ταξιδιώτη. Τον ταξιδιώτη του χρόνου, τον ταξιδιώτη της ψυχής, που κουβαλώντας τον στην πλάτη του, θα διασχίσουν μαζί τον χρόνο και τον χώρο όπου γεννήθηκαν …

    «Όλο γυρνάς, πες μου πού πας;

    Σ’ αναζητώ στο χώρο αυτό, γιατί είμ’ εγώ πολύ μικρός και θλιβερός ηθοποιός.

    Θα παίξεις μια, θα παίξω δυο. Θα κλάψεις μια, θα κλάψω δυο».

    Το κορμί θα βασιλεύσει τελικά! Θα θριαμβεύσει με το μίσος και τα πάθη μιας ολόκληρης ζωής. Τα πάθη του κορμιού θα οδηγήσουν τον χορό, θα εξηγήσουν τα πάντα. Αχαλίνωτα κορμιά, τρελά κορμιά και η τραγωδία να ξετυλίγεται, έχοντας την σφραγίδα της παραφροσύνης. Όλο το πεπρωμένο, αβίαστα, θα εκφραστεί μέσα από την τρέλα, για να σιωπήσει και πάλι

    «Κι ύστερα λες για δυο τρελές που μ’ αγαπούν γιατί σιωπούν, γιατί σιωπούν…»

    Ο ηθοποιός, όμως, θα συνεχίσει την πορεία του προς μια άγνωστη ελπίδα. Θα πάρει μέρος σ’ αυτό το παράλογο παιχνίδι, τόσων πεπρωμένων που του ανήκουν και, ωστόσο, δεν του ανήκουν. Θα καταφέρει, τελικά, να γοητεύσει και να προσελκύσει μια φωτεινή ψυχή. Θα κατέβει από την σκηνή, μετά από δυο ώρες περίπου εφήμερης δόξας, και θα γευματίσει στην πόλη.

    Ίσως αυτό και να σημαίνει πως η ζωή είναι ένα όνειρο … Που καρτερεί κάτι να δει …

    «Ηθοποιός, είτε μωρός, είτε σοφός είμαι κι εγώ,

    καθώς κι εσύ είσαι παιδί, που καρτερεί κάτι να δει.

    Πιες το κρασί, στάλα χρυσή απ’ τη ψυχή, ως την ψυχή».

    Ελένη Σεμερτζίδου

    Διδάκτωρ του Ιονίου Πανεπιστημίου

    Εκπρόσωπος του wif.gr

    Posted in ΔΙΑΝΟΗΣΗ, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ