• Archive for Δεκεμβρίου, 2010

    Η «ΠΟΛΙΤΙΚΗ» ΕΛΕΝΗ ΣΕΜΕΡΤΖΙΔΟΥ

    10 Δεκεμβρίου 2010 // 4.196 Comments »

    Το ΄φερε ο καιρός να ζήσουμε τις «σκληρές εποχές».

    Νέοι άνθρωποι, αλλά και οι μεγάλοι, βιώνουν την περιοριστική πολιτική στην Ελλάδα, στην Ιρλανδία και όπως φαίνεται, δυστυχώς, δεν θα την αποφύγουν και άλλα αδύναμα οικονομικά κράτη.

    Το ενδιαφέρον μας εστιάζεται παντού, μα κυρίως στην Ελλάδα που είναι και ο τόπος μας.

    Η αντιμετώπιση δεν νομίζω ότι έχει να κάνει με δυναμικές διαμαρτυρίας, γιατί το αδιέξοδο, όπως ήταν διαμορφωμένο, άγγιζε την Εθνική μας υπόσταση.

    Ο δρόμος που διάλεξαν οι κυβερνώντες, είναι ένας δρόμος πικρός μα αναγκαίος.

    Οι αποφάσεις τους όμως, κατά την γενική αντίληψη, νομίζουμε ότι πρέπει να είναι τέτοιες, ώστε να μην απαξιώνουν χάριν της οικονομικής ανέχειας τους πολίτες.

    Μέσα σ’ αυτό το πλέγμα αντιλήψεων και αποφάσεων, η σκέψη της ποιήτριας Ελένης Σεμερτζίδου, γεννά τον ποιητικό πολιτικό της λόγο, που αξιοθαύμαστα μας τον παραθέτει.

    ΣΟΛΕΓΓΑ, εκπρόσωπος του wif.gr

    Πόσες μοίρες

    Πόσες μοίρες να ‘ν το πλοίο και το στρίβεις δεξιά;

    Παραπέτο το κατάρτι, λες τον άνεμο ν’ αντέξει;

    Το σκαφίδι παραδέρνει απ’ τις ξέρες στη στεριά

    Μεσ’ τα κύματα βουλιάζει κάθε ρότα που του γνέφει

    Από νύχτα κι από μέρα … Οι ελπίδες λιγοστές

    Το σινιάλο θα προφτάσει απ’ τον βράχο να το σώσει;

    Ο θυμός το κουμαντάρει κι ένας άδικος νοτιάς

    Κι εσύ ψάχνεις μιαν αλήθεια, στα βαθιά να το λυτρώσει.

    Ελένη Σεμερτζίδου ή frinta

    Posted in ΔΙΑΝΟΗΣΗ, ΠΟΙΗΣΗ

    η Ποιήτρια Ελένη Σεμερτζίδου ή «Frinta»

    9 Δεκεμβρίου 2010 // 4.015 Comments »

    Αγάπης φως

    Ακούστε! Ακούστε πέρα μακριά!

    Γιατί όλα χορεύουν!

    Κάνουν δυο βήματα εμπρός

    Κι ο Μάης, πάντα, χαρωπός

    Τον θάνατο πομπεύουν

    Ακούστε! Ακούστε κείνα τα σκυλιά!

    Τη νύχτα πώς γαβγίζουν!

    Ήρθε το πένθος του χιονιά

    Στην αποβάθρα του νοτιά

    Αστέρια λαμπυρίζουν

    Ακούστε! Ακούστε λίγο το μικρό πουλάκι!

    Πώς σφυρίζει!

    Χοροπηδάει μοναχό

    Γύρω απ’ ολάνθιστο ανθό

    Και τη φωλιά του χτίζει

    Ακούστε! Ακούστε αντάρτη ερωδιό!

    Γλυκά πώς κελαηδάει!

    Κι η τσίχλα η μελωδική

    Στο γέλιο του πολεμιστή

    Τη χάρη της σκορπάει

    Αγάπης φως, τόσο ψηλά!

    Το δάσος με τους κέδρους!

    Πετροχελίδονα πετούν

    Και στον περήφανο μιλούν

    Για όλους τους ωραίους!

    frinta

    http://greek-for-beginners.blogspot.com/2010/12/meine-bittere-liebe.html

    Posted in ΔΙΑΝΟΗΣΗ, ΠΟΙΗΣΗ

    «Η Μαύρη Τρύπα»

    8 Δεκεμβρίου 2010 // 1.166 Comments »

    «Η Μαύρη Τρύπα»

    Φανταστείτε έναν σεισμό, όχι μεγάλο, αρκετό, όμως, για να κουνήσει έναν βράχο που υψώνεται πάνω από το σπίτι σας, και, από τη φαινομενική ακινησία που τον κατείχε επί αιώνες, να τον σπρώξει πέρα από την άκρη. Ο βράχος πέφτει, συγκρούεται με άλλους βράχους, δημιουργείται κατολίσθηση και χαλασμός Κυρίου! Τι είναι, λοιπόν, το τίποτα, αν όχι μια αυταπάτη; Υπάρχει το τίποτα ή όχι; Ή μήπως το τίποτα είναι πάντα το κάτι που περιμένει να συμβεί; Αντικαταστήστε τώρα τον βράχο με την απουσία της αγάπης και εύκολα θα καταλάβετε, γιατί οι φιλόσοφοι της αρχαιότητας έσπαγαν συχνά το κεφάλι τους, αναρωτώμενοι για τη φύση του μηδενός …

    Η Μαύρη Τρύπα του διαστήματος είναι δύσκολο να κατανοηθεί από τον ανθρώπινο νου και ίσως αυτό να οφείλεται στον όρο ΄΄τρύπα΄΄. Πολλοί φαντάζονται κάποιο βαθούλωμα. Μια μαύρη τρύπα, όμως, είναι κάτι εντελώς διαφορετικό, γιατί δεν είναι τρύπα, αλλά μια στερεά ΄΄τρύπα΄΄ … Δεν είναι ένα κενό ύλης, αλλά μια σφαίρα ύλης … Αν κοιτάζαμε μέσα της, δεν θα βλέπαμε την άλλη μεριά, αλλά θα αντικρίζαμε ένα άπειρο σκοτάδι, που θα ήταν το ίδιο, απ’ όπου και αν το παρατηρούσαμε. Ακόμα και το φως φυλακίζεται μέσα σ’ αυτήν!

    Και, όμως … Μην τρομάζετε! Αυτή η τρύπα, που δείχνει μαύρη, είναι τόσο λευκή, στην πραγματικότητα! Κλείνει απίστευτο φως στα βάθη της! Κλείνει όλο αυτό το φως που φυλακίζει και δεν αφήνει να την διαπεράσει! Δεν είναι εκπληκτικό αυτό; Δεν είναι ένα θαύμα της φύσης; Διστάζω να το πω … αλλά … η Μαύρη Τρύπα μοιάζει πολύ με την έννοια της ελπίδας … Θεωρούμε την ελπίδα σαν κάτι άυλο … άπιαστο … Και όμως … η ελπίδα είναι άπειρη και κρύβει τόση ύλη και τόσο φως μέσα της, που αν το γνωρίζαμε, θα αισθανόμασταν απέραντα δυνατοί … Έτοιμοι να κάνουμε τα πιο συναρπαστικά πράγματα … Όπως να ταξιδέψουμε στον χρόνο, περνώντας μέσα από αυτόν τον μαύρο απύθμενο ωκεανό της γνώσης και της ύπαρξης … Έτσι, θα εξαλείφαμε και τον χρόνο … Θα ερχόμασταν αντιμέτωποι με τους πολλαπλούς εαυτούς μας και, μέσα από το θαυμαστό ταξίδι, θα βρίσκαμε, επιτέλους, αυτό που ψάχνουμε … Αυτό που, ίσως, από πάντα, ψάχναμε, αλλά δεν είχαμε τη δύναμη να το παραδεχτούμε … Ναι … Να το παραδεχτούμε …

    Μη φοβάστε, λοιπόν, να μπείτε μέσα στη μαύρη τρύπα και να τη διασχίσετε με το διαστημόπλοιό σας! … και μη φοβηθείτε να πάρετε, ως συνταξιδιώτες στο ταξίδι σας, όσο το δυνατόν περισσότερους! … Η μαύρη τρύπα οδηγεί πάντα σε ένα σύμπαν … όσο αλλόκοτο και αν είναι αυτό το σύμπαν … δεν παύει, ωστόσο, να είναι … ένα άλλο σύμπαν … Αυτό το άλλο σύμπαν, θα μπορούσε να είναι το σύμπαν της καρδιάς μας … Το σύμπαν για το οποίο αγνοούμε τα πάντα … και το οποίο δεν τολμήσαμε ποτέ να εξερευνήσουμε … Μια γκρίζα, αλλόκοτη απόσταση χωρίζει το χλωμό μας πνεύμα από την παλλόμενη αυτή ήπειρο της καρδιάς μας … της καρδιάς μας … στην οποία η πληρότητα ξεχειλίζει από μεγαλειώδη επιθυμία … και απέραντη θλίψη …

    Αν αυτό το άλλο σύμπαν είναι η καρδιά μας … τότε … σίγουρα, στα δύο άκρα του βρισκόμαστε εμείς … Εκεί … όπου τίποτα δεν μας ενώνει χρονικά … και, όμως … μας συνδέουν τα πάντα

    Ελένη Σεμερτζίδου

    Αρχειονόμος – Βιβλιοθηκονόμος

    Διδάκτωρ Ιονίου Πανεπιστημίου

    Εκπρόσωπος του wif.gr

    Posted in ΔΙΑΝΟΗΣΗ

    Η ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΔΑ ΕΛΕΝΗ ΣΕΜΕΡΤΖΙΔΟΥ

    7 Δεκεμβρίου 2010 // 5.091 Comments »

    Στο προσωπικό blog της Ελένης Σεμερτζίδου θα βρούμε ανηρτημένο όλο σχεδόν το πνευματικό της έργο, το οποίο μεταφράζεται και σχολιάζεται με τα καλύτερα λόγια παγκοσμίως.

    Posted in ΔΙΑΝΟΗΣΗ, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

    Ο ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΜΕΛΑΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ

    5 Δεκεμβρίου 2010 // 3.807 Comments »

    Ό Μελάς Καραγιάννης γεννήθηκε στην Δημοκρατία της Τσεχίας το 1970. Ξεκίνησε να ζωγραφίζει από τα παιδικά του χρόνια και μέχρι σήμερα συνεχίζει να αφιερώνει ένα μεγάλο μέρος του χρόνου του στην ζωγραφική. Σε ηλικία 9 ετών επέστρεψε με την οικογένεια του στην Ελλάδα. Το 1988 τελείωσε την τριτοβάθμια εκπαίδευση και μετά το πέρας της στρατιωτικής του θητείας, σπούδασε στην Σ.Τ.Ε. Ηρακλείου. Συνεργάστηκε με το ξενοδοχείο Relaux Chateaux Hotel Elounda Mare επί δυο χρόνια. Aπό το 1995 ως το 2002 εργάστηκε σε διάφορα εστιατόρια στο Βερολίνο καθώς και στο ξενοδοχείο Ιντερκοντινένταλ. Υπήρξε επισκέπτης στην Σχολή Καλών Τεχνών όπου παρακολούθησε μαθήματα σχεδίου. Στους πίνακες του χρησιμοποιεί λάδι αλλά και ακρυλικά χρώματα με αδυναμία στα τελευταία. Ρενέ Μαγκρίτ, Φράνσις Μπέικον αποτελούν την πηγή έμπνευσης του. ‘Εχει πραγματοποιήσει εκθέσεις στην Ελλάδα και στην Γερμανία και έργα του βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές καθώς και στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Λάρισας και Λαμίας. Από 2002 ζει μόνιμα στην Ελλάδα.

    blog to: melas-art.blogspot.com

    Posted in ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ

    «ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ» ( ΄΄HYPERLITERATURE΄΄)

    3 Δεκεμβρίου 2010 // 3.141 Comments »

    Ένας επιτάφιος θρήνος για την Λογοτεχνία

    Πεθαίνουν τα βιβλία; Ακούμε τον ρόγχο τους καθώς ξεφυλλίζουμε τις σελίδες τους; Και εάν αυτό συμβαίνει, τι προκαλεί τον θάνατό τους, πέρα από τον χρόνο που τα φθείρει και τα εξαλείφει; Ο Άλβιν Κίρναν, Καθηγητής Ανθρωπιστικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον, σε μια προκλητική μελέτη του με τίτλο «Ο θάνατος της λογοτεχνίας» γράφει πως η λογοτεχνία είναι νεκρή ή στην καλύτερη περίπτωση αργοπεθαίνει στην εποχή του ψηφιακού πολιτισμού. Όπως διαπιστώνει ο ίδιος: «η λογοτεχνία χάνει τη θέση της στο δέντρο της γνώσης και συνεπώς κινδυνεύει να διαλυθεί στον κοινωνικό χώρο. Στη θέση της, οι άνθρωποι αρχίζουν προφανώς να βλέπουν τις ΄΄επικοινωνίες΄΄, ένα αντικείμενο με εξίσου πρακτικές και θεωρητικές διαστάσεις και αξιοσημείωτη χρησιμότητα, μια χρησιμότητα που η λογοτεχνία αδυνατεί να παράσχει πλέον». Στη διάρκεια της δεκαετίας του ’60 ο Μαρσαλ Μακλιούαν έγραψε το βιβλίο «Ο γαλαξίας του Γουτεμβέργιου», όπου ανακοίνωνε ότι ο γραμμικός τρόπος σκέψης που γεννήθηκε με την επινόηση του τύπου επρόκειτο να αντικατασταθεί από ένα πιο σφαιρικό τρόπο αντίληψης και σκέψης μέσα από τις εικόνες της τηλεόρασης ή μέσα από άλλους τύπους ηλεκτρονικών μηχανισμών. Αν όχι ο Μακλιούαν, σίγουρα πολλοί από τους αναγνώστες του στρέφουν το δάχτυλο πρώτα στη Δισκοθήκη του Μανχάταν και έπειτα σε ένα τυπωμένο βιβλίο και λένε: «Αυτή θα σε σκοτώσει».

    Τα μέσα μαζικής επικοινωνίας χρειάστηκαν ένα ορισμένο χρόνο για να αποδεχθούν την ιδέα ότι η ανάπτυξη του πολιτισμού μας προσανατολιζόταν προς τις εικόνες, πράγμα που συνεπαγόταν μια παρακμή της λογοτεχνίας. Σήμερα αυτή είναι μια ιδέα που θεωρείται δεδομένη από κάθε εβδομαδιαία εφημερίδα. Ο Σβεν Μπίρκερτς, ένας καταξιωμένος κριτικός λογοτεχνίας, στο δεύτερο μέρος του βιβλίου του, με τίτλο «Η ηλεκτρονική χιλιετία», μάς ξεναγεί στο μέλλον, επιδιώκοντας να δείξει αυτό που είναι το ζητούμενο: ότι η μετάβαση από το έντυπο στο ηλεκτρονικό μέσο σημαίνει την ύφανση εξαρχής ολόκληρου του κοινωνικού και πολιτιστικού ιστού. Σημαίνει ίσως «μια συλλογική αλλαγή της ευαισθησίας». Σημαίνει ακόμη μια «γλωσσική διάβρωση». Επίσης τον «μαρασμό της εσωτερικής υπόστασης». Για τον Μπίρκερτς, η ανάγνωση είναι μέτρο των πάντων: της συνείδησής μας, των αντιδράσεών μας, του τρόπου ζωής μας, του πολιτισμού μας.

    Μα υπάρχει «ηλεκτρονική λογοτεχνία»; Κυκλοφορεί η Τέχνη στα καλώδια; Τι είναι επιτέλους η περιλάλητη «hyperliterature»; Αναμφίβολα ζούμε σε μια μεταβατική εποχή. Η εποχή της τυπογραφίας παραχωρεί τη θέση της – όχι χωρίς αντιστάσεις – στην ηλεκτρονική εποχή. Η λογοτεχνία αντιμετωπίζει την πρόκληση του διαδικτύου. Νέα δεδομένα προκύπτουν, δεδομένα που μεταβάλλουν τη σχέση συγγραφέα – εκδότη – αναγνωστικού κοινού. Και οι νόμοι της αγοράς λειτουργούν αμείλικτοι, με την ακρίβεια και αυστηρότητα των πανάρχαιων νόμων, στην επερχόμενη παγκοσμιοποιημένη κοινωνία μας. Άραγε η ψηφιοποίηση των κειμένων μπορεί να αναζωογονήσει το ενδιαφέρον για την ανάγνωση σε έναν πολιτισμό ο οποίος βασίζεται στο θέαμα; Μπορούμε να μιλήσουμε για την ανάδυση ενός νέου είδους λογοτεχνίας, της ηλεκτρονικής;

    Οι σημερινοί αναγνώστες είναι εθισμένοι στο τηλεοπτικό ζάπινγκ και απαιτούν υψηλότερη δυνατότητα αλληλεπίδρασης με το λογοτεχνικό κείμενο, όπως ακριβώς λίγους αιώνες πριν οι πρόγονοί μας προσδοκούσαν φθηνότερα βιβλία. Σε αυτή την ανάγκη έρχεται να απαντήσει η ηλεκτρονική λογοτεχνία. Οι λογοτέχνες θέλησαν να εκμεταλλευτούν τις δυνατότητες που τους προσφέρει η τεχνολογία. Έτσι, προέκυψαν τα λογοτεχνικά ΄΄υπερκείμενα΄΄. Ο όρος ΄΄υπερκείμενο΄΄ δημιουργήθηκε από τον Theodor Nelson στη δεκαετία του ’60 για να περιγράψει ένα είδος ηλεκτρονικού κειμένου, το οποίο διαβάζουμε στην οθόνη του υπολογιστή και είναι ριζικά διαφορετικό από τον έντυπο λόγο: δεν έχει ιεραρχημένη δομή. Είναι ουσιαστικά ένα πολυεπίπεδο κείμενο που προκαλεί την αλληλεπίδραση με τον αναγνώστη, καθώς η δομή του είναι τέτοια που επιτρέπει ανάγνωση πολλαπλών διαδρομών. Σταθμός θεωρείται το έργο του Michael Joyce «Afternoon», το οποίο γεννήθηκε το 1987 και συνεχίζει να πωλείται σε μορφή ψηφιακού δίσκου.

    Αυτά τα κατακερματισμένα κείμενα ελευθερώνουν τη φαντασία του αναγνώστη, ο οποίος ουσιαστικά εμβυθίζεται στα πολλαπλά επίπεδα του κειμένου. Με τον ίδιο τρόπο επηρεάζουν και το συγγραφέα, όπως παραδέχεται ο Geoff Ryman, συγγραφέας του έργου «Hypertext 253»: «Η συγγραφή διαδραστικής λογοτεχνίας αλλάζει τον τρόπο σκέψης του δημιουργού, καθώς αυτό που προέχει είναι ο προσωπικός τόνος, η γραφή παύει να είναι αντικειμενική, είναι περισσότερο άμεση και προσωπική». Η Jane Yellowlees Douglas, Καθηγήτρια Λογοτεχνίας του Πανεπιστημίου της Florida και υπερκειμενική συγγραφέας, παραλληρίζει το υπερκείμενο με μια βόλτα στο λούνα – παρκ.: ΄΄Ποτέ δεν ξέρεις που θα συναντήσεις τις εκπλήξεις΄΄. Ο Michael Joyce του κολεγίου Vassar της Νέας Υόρκης συγκρίνει το υπερκείμενο με τη μουσική, καθώς δεν πιστοποιείται κατά τη γνώμη του η οπτική διάσταση του κειμένου, αλλά μία σύνθεση φράσεων, επαναλήψεων, ρυθμού. Το υπερκείμενο διατηρεί τη σαγήνη του τραγουδιού των Σειρήνων της λογοτεχνίας, πολλαπλασιάζοντας τα ερεθίσματα που δέχεται ο αναγνώστης.

    Ο αναγνώστης του ηλεκτρονικού κειμένου συναντιέται με τον αναγνώστη της αρχαιότητας. Και οι δύο ξετυλίγουν παπύρους. Οι σύγχρονοι αναγνώστες κερδίζουμε στην ευκολία της μπάρας κύλισης και ουσιαστικά πλοηγούμαστε στον ωκεανό της παγκόσμιας γνώσης. Η ψηφιοποίηση μπορεί να κάνει διαθέσιμα όλα τα κείμενα του συνόλου της ανθρώπινης ιστορίας και να πραγματοποιήσει το όνειρο της συλλογικής γνώσης. Μία βιβλιοθήκη χωρίς τοίχους, κάπου στον κυβερνοχώρο, από όπου θα μπορούμε να αποκτήσουμε πρόσβαση σε όποιο «βιβλίο» θελήσουμε. Αυτή η επανάσταση σίγουρα ήρθε για να προεκτείνει το νου μας και όχι τους μυώνες μας, όπως η αγροτική και η βιομηχανική. Δεν γνωρίζουμε ακόμη πόσο κοντά είναι το όνειρο του Δερτούζου για ένα σημασιολογικό διαδίκτυο, αλλά ίσως μερικοί από εμάς ζήσουμε να το δούμε. Ας ελπίσουμε ότι οι υπολογιστές θα γίνουν περισσότερο ανθρωποκεντρικοί και επιτέλους θα μας υπηρετήσουν αντί να τους υπηρετούμε. Πάντως, μέχρι τότε, μπορούμε να βρούμε καταφυγή και παρηγοριά στα λόγια του Μάικλ Δερτούζου, στο βιβλίο του, «Τι μέλλει γενέσθαι;»: ΄΄Ποτέ δεν θα χάσουμε την ικανότητα να απολαμβάνουμε ένα ρομαντικό ηλιοβασίλεμα, επειδή ανακαλύφθηκαν οι υπολογιστές … ΄΄.

    Ελένη Β. Σεμερτζιδου, εκπρόσωπος του wif.gr


    Posted in ΔΙΑΝΟΗΣΗ