• Archive for Ιανουάριος 19th, 2010

    ΤΟΚΟΓΛΥΦΙΑ – ΘΥΤΕΣ ΚΑΙ ΘΥΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

    19 Ιανουαρίου 2010 // 4.138 Σχόλια »

    Η μάστιγα της τοκογλυφίας είναι μια κοινωνική πληγή που έχει τις ρίζες της εδώ και χιλιάδες χρόνια. Το πρόβλημα ξεκίνησε όταν οι άνθρωποι ανακάλυψαν ότι το χρήμα, δηλαδή το αποτέλεσμα της αποταμιευμένης εργασίας, είναι ένα εμπόρευμα όπως όλα τα άλλα υλικά εμπορεύματα το οποίο μάλιστα είναι το πιο προσοδοφόρο από όλα τα υπόλοιπα. Η δίχως όριο και  μέτρο εκμετάλλευση της εργασίας από το χρήμα-κεφάλαιο – που ξεκίνησε από τον θεσμό της  δουλείας της αρχαιότητας και συνεχίζεται μέχρι και σήμερα, με την εργασιακή δουλεία της σύγχρονης εποχής –  απέδιδε και αποδίδει ακόμα, χωρίς ωστόσο  να έχουν αποφευχθεί πολύ σοβαρές κοινωνικές συγκρούσεις ανά τους αιώνες, με κίνδυνο της διάσπαση του εκάστοτε κοινωνικού ιστού και σε ακολουθία της κοινωνικής ειρήνης.
    Η εκμετάλλευση – απόδοση  του χρήματος με την μορφή της τοκογλυφίας ήταν πάντα μια πολύ δύσκολη και λεπτή στο χειρισμό της υπόθεση και η εκμετάλλευση των ανθρώπων – θυμάτων της τοκογλυφίας έπρεπε να είναι πιστοποιημένη και επιβεβλημένη με τρόπο ώστε να δημιουργεί τον μικρότερο κίνδυνο εξεγέρσεων και κατ’ ακολουθία κοινωνικών αναταραχών. Έτσι πολλοί λαοί ασκούσαν την τοκογλυφία μέσα από βασιλικά διατάγματα ή ακόμα και μέσα από «θεϊκές» εντολές, όπως έπρατταν οι Εβραίοι με την λεγόμενη Παλαιά Διαθήκη η οποία κατεδίκαζε μεν την τοκογλυφία αλλά μόνο ανάμεσα στους ομοεθνείς και ομόθρησκους εβραίους, επέτρεπε όμως σε αυτούς να την ασκούν (την τοκογλυφία) στους αλλόθρησκους δηλαδή στους Χριστιανούς και στους Μωαμεθανούς.
    Παρότι ο χριστιανισμός δεχόταν την Παλαιά Διαθήκη σαν ιερό κείμενο, δεν έδωσε σημασία(;) στην τοκογλυφία μέχρι και τον 12ο μ.Χ. αιώνα. Όταν με την άνοδο της φεουδαρχίας χιλιάδες υπερχρεωμένοι ακτήμονες αγρότες άρχισαν να διαμαρτύρονται στους επισκόπους για την άγρια εκμετάλλευσή τους από τους τοκογλύφους – δανειολήπτες φεουδάρχες, μόνο τότε η Χριστιανική Εκκλησία καταδίκασε επισήμως την τοκογλυφία στην οικουμενική Σύνοδο της Ρώμης. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα  να βρεθούν σε πλεονεκτική θέση οι μοναδικοί που συνέχιζαν να δανείζουν με τόκο, οι εβραίοι και οι Ιππότες του Ναού, γνωστοί σαν Ναϊτες οι λεγόμενοι ελευθερωτές των αγίων Τόπων. Οι πρώτοι σύμφωνα με την Βίβλο τους που επέτρεπε να δανείζουν με τόκο σε αλλόθρησκους και οι δεύτεροι, που έξυπνα βάφτισαν τον τόκο «πρόσθετο δώρο», ήταν πλέον οι κυρίαρχοι στην αγορά του χρήματος.
    Αλλά το συσσωρευμένο χωρίς όρια χρήμα φέρνει και χωρίς όρια αντίδραση από τους υφιστάμενους την εκμετάλλευση και όχι μόνο. Υπάρχουν και αυτοί που θέλουν τα καρπωθούν τα συλλεγέντα και εποφθαλμιούν να πάρουν την θέση των κατόχων. Μόνο που στην δεύτερη περίπτωση έχουμε να κάνουμε με εξουσίες αντίπαλες. Έτσι το 1307 οι τοκογλύφοι Ιππότες Ναϊτες εξοντώθηκαν από τον βασιλιά της Γαλλίας Φίλιππο τον Δ΄  (σφαγιάστηκαν με τον χειρότερο τρόπο και στραγγαλίστηκε ο αρχηγός τους), φυσικά με τις ευλογίες της επίσημης Δυτικής του Χριστού Εκκλησίας και την ομολογημένη συναίνεση του Πάπα Κλήμη του Ε’. Η δολοφονία και η εξόντωση των Ναϊτών δεν είχε κανένα στόχο να προστατεύσει τους υποφέροντες δανειοδοτηθέντες από την εκμετάλλευση μέσω της τοκογλυφίας που ασκούσαν οι Ναίτες. Σκοπό είχε  οι Φίλιππος ο Δ’ και ο Πάπας Κλήμης ο Ε΄ να βάλουν στο χέρι τα τεράστια αποθέματα χρυσού και τιμαλφών που συγκέντρωσαν οι Ναϊτες από τα θύματά τους και από το πλιάτσικο των πολέμων στην Αντολή στο όνομα της απελευθέρωσης των Αγίων Τόπων. Και τα κατάφεραν. Τουλάχιστον να τους εξοντώσουν, αν και πολλοί ισχυρίζονται ότι οι παθόντες πρόλαβαν και μετέφεραν τους θησαυρούς τους στην Αγγλία και τους παρέδωσαν στους εχθρούς τους, αντίπαλο τάγμα Ιπποτών, για να μην πέσουν στα χέρια του Πάπα. Τόσο ήταν το μίσος τους γι’ αυτόν. Όμορφος, Χριστιανικός κόσμος.  Ήταν αυτοί οι Ιππότες που στο στήθος τους πάντα έφεραν έναν κόκκινο σταυρό, και είχαν ορκιστεί να ελευθερώσουν τα άγια χώματα που περπάτησε και μαρτύρησε ο Χριστός. Τοκογλύφοι και ελευθερωτές. Πάντα εις το όνομα του Κυρίου(;)
    Μετά από αυτή την εξολόθρευση των Ναϊτών, οι Εβραίοι έμειναν οι μόνοι κυρίαρχοι στην άσκηση της τοκογλυφίας. Βέβαια αυτό ήταν ευχή και κατάρα μαζί. Γιατί σε κοινωνίες πολυθρησκευτικές οι Εβραίοι έδρασαν στην αρχή με σχετική ευκολία. Δάνειζαν στους αλλόθρησκους γείτονές τους μέχρι που τους έφταναν σε πραγματική απόγνωση. Αναγκάζονταν να πουλήσουν τις γυναίκες και τα παιδιά τους για να ξεχρεώσουν τους δυνάστες τους, μέχρις ότου ο κόμπος έφτανε στο χτένι, και όλη η παθούσα κοινωνία μέσα από κυριολεκτικά κωμικοτραγικές και γελοίες αφορμές προχωρούσαν στην φυσική εξόντωσή τους. Έτσι όλοι ξεχρεώνονταν αυτόματα και η κοινωνία συνέχιζε να υπάρχει. 
    Όταν μετά από λίγους αιώνες όταν άρχισαν οι τραπεζικές και χρηματιστηριακές μπίζνες, οι έχοντες την «τεχνογνωσία» του δανίζειν Εβραίοι, με όλο το κόστος σε θύματα και αντισημιτικό πνεύμα που δημιούργησαν στο μεταξύ, ήταν επόμενο να κυριαρχήσουν. Είναι οι ίδιοι που μέχρι σήμερα είναι οι κυρίαρχοι του χρηματοπιστωτικού παιχνιδιoύ παγκοσμίως. Δεν είναι τυχαίο που οι περισσότεροι τραπεζίτες του κόσμου είναι εβραϊκής καταγωγής. Μέχρι και στη μεγαλύτερη τράπεζα των Γερμανών, που δεν φημίζονται για τα καλά τους αισθήματα έναντι των Εβραίων, έχουν διοικητή της έναν εβραίο και μάλιστα ελβετό υπήκοο, τον Joseph Ackerman.
    Η επικερδής αλλά άχαρη αυτή δουλειά, μπορεί να τους έφερε σε πλεονεκτική οικονομική θέση αλλά με τίμημα έναν αντισημιτισμό που έχει τις ρίζες του ακόμη και πριν την σταύρωση του Χριστού. Η σταύρωση του Χριστού είναι μόνο η αφορμή και η ψευτοδικαιολογία για την κατά καιρούς και κατά τόπους εξόντωσή τους, ιδίως στον μεσαίωνα.
    Αν παλαιότερα υπήρχε ο κίνδυνος κάποιοι άνθρωποι να χάσουν την ελευθερία και την οικονομική τους ανεξαρτησία ή και περιουσία, σήμερα, με την παγκοσμιοποιημένη κοινωνία και οικονομία και τα ενιαία νομίσματα, κινδυνεύουν πλέον ολόκληρα κράτη να χάσουν την ανεξαρτησία τους και γενιές ολόκληρες να καταντήσουν δουλοπάροικοι, όχι άλλων εθνών αλλά διεθνών τραπεζιτών που έχουν όνομα και διεύθυνση.  Αν τον 6ο π.Χ. αιώνα η αθηναϊκή αριστοκρατία αντιλήφθηκε ότι η κοινωνική ειρήνη ήταν σημαντικότερη από το χρήμα και είχε την τύχη να βρεθεί ένας Σόλων, σήμερα, στην παγκοσμιοποιημένη οικονομία δεν υπάρχουν αυτές οι προϋποθέσεις. Μαρτυρία γι αυτό είναι το παράδειγμα της Αργεντινής και άλλων χωρών, που με την ευλογία του ΔΝΤ οδηγήθηκαν στην χρεοκοπία.
    Είναι γνωστό ότι οι ασκούντες την τοκογλυφία – μεμονωμένα άτομα ή σύγχρονα πιστωτικά συστήματα – δεν είχαν ούτε μπορούν να έχουν «ανθρώπινο πρόσωπο», παρά τον πακτωλό χρημάτων που ξοδεύουν στα ΜΕDIA προσπαθώντας να μας πείσουν για το αντίθετο. Οι φιλήδονες γυναίκες σε ξωτικές παραλίες  και οι ερμαφρόδιτα ανδρογύναια με ακριβά αυτοκίνητα δεν συγκινούν πια κανένα. Την ελευθερία μας δεν την αλλάζουμε με κανένα από τα αγαθά τους.
    Δεμένοι πισθάγκωνα στο κατάρτι του σαπιοκάραβου που λέγεται Ελλάδα, παλεύουμε με πάθος για την επιστροφή μας στην Ιθάκη. Η κωπηλασία είναι δύσκολο άθλημα. Πόσο μάλλον όταν γίνεται σε θάλασσα με την τρικυμία μέσα σου. Οι θεοί ήταν και θα  είναι πάντα εναντίον μας. Δυστυχώς όμως γι’ αυτούς, και τους θυσιάζοντες στους βωμούς τους, τους έχουμε γραμμένους στα παλιά μας τα παπούτσια. Η ελπίδα απ’ αυτούς και η πίστη μας γι’ αυτούς έχει πεθάνει δίπλα στους σφαγμένους Ναϊτες και στα σκοτωμένα παιδιά της Παλαιστίνης. Δίπλα στους επί δικαίω και αδίκω θανόντες.
    Ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος είναι ήδη σε εξέλιξη και είναι οικονομικός.

    Κιντάπογλου Γιάννης, επισκέπτης του WIF

    Posted in ΔΙΑΝΟΗΣΗ