• Archive for Ιουλίου 30th, 2013

    Φόρος τιμής στον Γιάννη Ρίτσο

    30 Ιουλίου 2013 // Σχόλια κλειστά

    ΚΑΠΝΙΣΜΈΝΟ ΤΣΟΥΚΆΛΙ

    Καὶ νὰ ἀδελφέ μου ποὺ μάθαμε νὰ κουβεντιάζουμε ἥσυχα κι ἁπλά.
    Καταλαβαινόμαστε τώρα, δὲν χρειάζονται περισσότερα.
    Κι αὔριο λέω θὰ γίνουμε ἀκόμα πιὸ ἁπλοί.
    Θὰ βροῦμε αὐτὰ τὰ λόγια ποὺ παίρνουνε τὸ ἴδιο βάρος
    σ᾿ ὅλες τὶς καρδιές, σ᾿ ὅλα τὰ χείλη.
    Ἔτσι νὰ λέμε πιὰ τὰ σύκα-σύκα καὶ τὴ σκάφη-σκάφη.
    Κι ἔτσι ποὺ νὰ χαμογελᾶνε οἱ ἄλλοι καὶ νὰ λένε,
    «Τέτοια ποιήματα, σοῦ φτιάχνουμε ἑκατὸ τὴν ὥρα.»
    Αὐτὸ θέλουμε κι ἐμεῖς.
    Γιατὶ ἐμεῖς δὲν τραγουδᾶμε γιὰ νὰ ξεχωρίσουμε ἀδελφέ μου ἀπ᾿ τὸν κόσμο.
    Ἐμεῖς τραγουδᾶμε γιὰ νὰ σμίξουμε τὸν κόσμο.

    …ἔχεις ἀκόμη νὰ κλάψεις πολὺ
    ὥσπου νὰ μάθεις τὸν κόσμο νὰ γελάει.

    Γιάννης Ρίτσος

    Posted in ΔΙΑΝΟΗΣΗ, ΠΟΙΗΣΗ

    Φόρος τιμής στον Νίκο Καββαδία

    // Σχόλια κλειστά

    ΓΡΑΜΜΑ ΕΝΟΣ ΑΡΡΩΣΤΟΥ

    Φίλε μου Αλέξη, το “λαβα το γράμμα σου
    και με ρωτάς τι γίνομαι, τι κάνω;
    Μάθε, ο γιατρός πως είπε στη μητέρα μου
    ότι σε λίγες μέρες θα πεθάνω…

    Είναι καιρός όπου έπληξα, διαβάζοντας
    όλο τα ίδια που έχω εδώ βιβλία,
    κι όλο εποθούσα κάτι νέο να μάθαινα
    που να μου φέρει λίγη ποικιλία.

    Κι ήρθεν εχθές το νέο έτσι απροσδόκητα
    – σιγά ο γιατρός στο διάδρομο εμιλούσε –
    και τ” άκουσα. Στην κάμαρα εσκοτείνιαζε
    κι ο θόρυβος του δρόμου εσταματούσε.

    Έκλαψα βέβαια, κάτω απ” την κουβέρτα μου.
    Λυπήθηκα. Για σκέψου, τόσο νέος!
    Μα στον εαυτό μου αμέσως υποσχέθηκα
    πως θα φανώ, σαν πάντοτε, γενναίος.

    Θυμάσαι, που ταξίδια ονειρευόμουνα
    κι είχα ένα διαβήτη κι ένα χάρτη
    και πάντα για να φύγω ετοιμαζόμουνα
    κι όλο η μητέρα μου “λεγε: το Μάρτη…

    Τώρα στο τζάμι ένα καράβι εσκάρωσα
    κι ένα του Μαγκρ στιχάκι έχω σκαλίσει:
    «Τι θλίψη στα ταξίδια κρύβεται άπειρη!»
    Κι εγώ για ένα ταξίδι έχω κινήσει.

    Να πεις στους φίλους χαιρετίσματα,
    κι αν τύχει κι ανταμώσεις την Ελένη,
    πως μ” ένα φορτηγό – πες της – μπαρκάρισα
    και τώρα πια να μη με περιμένει…

    Αλήθεια! Ο Χάρος ήθελα να “ρχότανε.

    Νίκος Καββαδίας

    Posted in ΔΙΑΝΟΗΣΗ, ΠΟΙΗΣΗ