• Archive for Ιουλίου, 2013

    Φόρος τιμής στον Μανόλη Αναγνωστάκη

    31 Ιουλίου 2013 // Σχόλια κλειστά

    Δρόμοι παλιοί

    Δρόμοι παλιοὶ ποὺ ἀγάπησα καὶ μίσησα ἀτέλειωτα
    κάτω ἀπ᾿ τοὺς ἴσκιους τῶν σπιτιῶν νὰ περπατῶ
    νύχτες τῶν γυρισμῶν ἀναπότρεπτες κι ἡ πόλη νεκρὴ
    Τὴν ἀσήμαντη παρουσία μου βρίσκω σὲ κάθε γωνιὰ
    κᾶμε νὰ σ᾿ ἀνταμώσω κάποτε φάσμα χαμένο τοῦ τόπου μου κι ἐγὼ
    Ξεχασμένος κι ἀτίθασος νὰ περπατῶ
    κρατώντας μία σπίθα τρεμόσβηστη στὶς ὑγρές μου παλάμες
    Καὶ προχωροῦσα μέσα στὴ νύχτα χωρὶς νὰ γνωρίζω κανένα
    κι οὔτε κανένας κι οὔτε κανένας μὲ γνώριζε μὲ γνώριζε

    Μανόλης Αναγνωστάκης

     

    Posted in ΔΙΑΝΟΗΣΗ, ΠΟΙΗΣΗ

    Φόρος τιμής στον Γιώργο Σαραντάρη

    // Σχόλια κλειστά

    Δὲν εἴμαστε ποιητές

    Δὲν εἴμαστε ποιητὲς
    Σημαίνει ἐγκαταλείπουμε τὸν ἀγῶνα
    Παρατᾶμε τὴ χαρὰ στοὺς ἀνίδεους
    Τὶς γυναῖκες στὰ φιλιὰ τοῦ ἀνέμου
    Καὶ στὴ σκόνη τοῦ καιροῦ
    Σημαίνει πὼς φοβόμαστε
    Καὶ ἡ ζωή μας ἔγινε ξένη
    Ὁ θάνατος βραχνάς.

    Γιώργος Σαραντάρης

    Posted in ΔΙΑΝΟΗΣΗ, ΠΟΙΗΣΗ

    Φόρος τιμής στον Γιάννη Ρίτσο

    30 Ιουλίου 2013 // Σχόλια κλειστά

    ΚΑΠΝΙΣΜΈΝΟ ΤΣΟΥΚΆΛΙ

    Καὶ νὰ ἀδελφέ μου ποὺ μάθαμε νὰ κουβεντιάζουμε ἥσυχα κι ἁπλά.
    Καταλαβαινόμαστε τώρα, δὲν χρειάζονται περισσότερα.
    Κι αὔριο λέω θὰ γίνουμε ἀκόμα πιὸ ἁπλοί.
    Θὰ βροῦμε αὐτὰ τὰ λόγια ποὺ παίρνουνε τὸ ἴδιο βάρος
    σ᾿ ὅλες τὶς καρδιές, σ᾿ ὅλα τὰ χείλη.
    Ἔτσι νὰ λέμε πιὰ τὰ σύκα-σύκα καὶ τὴ σκάφη-σκάφη.
    Κι ἔτσι ποὺ νὰ χαμογελᾶνε οἱ ἄλλοι καὶ νὰ λένε,
    «Τέτοια ποιήματα, σοῦ φτιάχνουμε ἑκατὸ τὴν ὥρα.»
    Αὐτὸ θέλουμε κι ἐμεῖς.
    Γιατὶ ἐμεῖς δὲν τραγουδᾶμε γιὰ νὰ ξεχωρίσουμε ἀδελφέ μου ἀπ᾿ τὸν κόσμο.
    Ἐμεῖς τραγουδᾶμε γιὰ νὰ σμίξουμε τὸν κόσμο.

    …ἔχεις ἀκόμη νὰ κλάψεις πολὺ
    ὥσπου νὰ μάθεις τὸν κόσμο νὰ γελάει.

    Γιάννης Ρίτσος

    Posted in ΔΙΑΝΟΗΣΗ, ΠΟΙΗΣΗ

    Φόρος τιμής στον Νίκο Καββαδία

    // Σχόλια κλειστά

    ΓΡΑΜΜΑ ΕΝΟΣ ΑΡΡΩΣΤΟΥ

    Φίλε μου Αλέξη, το “λαβα το γράμμα σου
    και με ρωτάς τι γίνομαι, τι κάνω;
    Μάθε, ο γιατρός πως είπε στη μητέρα μου
    ότι σε λίγες μέρες θα πεθάνω…

    Είναι καιρός όπου έπληξα, διαβάζοντας
    όλο τα ίδια που έχω εδώ βιβλία,
    κι όλο εποθούσα κάτι νέο να μάθαινα
    που να μου φέρει λίγη ποικιλία.

    Κι ήρθεν εχθές το νέο έτσι απροσδόκητα
    – σιγά ο γιατρός στο διάδρομο εμιλούσε –
    και τ” άκουσα. Στην κάμαρα εσκοτείνιαζε
    κι ο θόρυβος του δρόμου εσταματούσε.

    Έκλαψα βέβαια, κάτω απ” την κουβέρτα μου.
    Λυπήθηκα. Για σκέψου, τόσο νέος!
    Μα στον εαυτό μου αμέσως υποσχέθηκα
    πως θα φανώ, σαν πάντοτε, γενναίος.

    Θυμάσαι, που ταξίδια ονειρευόμουνα
    κι είχα ένα διαβήτη κι ένα χάρτη
    και πάντα για να φύγω ετοιμαζόμουνα
    κι όλο η μητέρα μου “λεγε: το Μάρτη…

    Τώρα στο τζάμι ένα καράβι εσκάρωσα
    κι ένα του Μαγκρ στιχάκι έχω σκαλίσει:
    «Τι θλίψη στα ταξίδια κρύβεται άπειρη!»
    Κι εγώ για ένα ταξίδι έχω κινήσει.

    Να πεις στους φίλους χαιρετίσματα,
    κι αν τύχει κι ανταμώσεις την Ελένη,
    πως μ” ένα φορτηγό – πες της – μπαρκάρισα
    και τώρα πια να μη με περιμένει…

    Αλήθεια! Ο Χάρος ήθελα να “ρχότανε.

    Νίκος Καββαδίας

    Posted in ΔΙΑΝΟΗΣΗ, ΠΟΙΗΣΗ

    Φόρος τιμής στον Κώστα Καρυοτάκη

    29 Ιουλίου 2013 // Σχόλια κλειστά

    ΑΓΑΠΗ

    Κι ήμουν στο σκοτάδι. Κι ήμουν το σκοτάδι.
    Και με είδε μια αχτίδα

    Δροσούλα το ιλαρό το πρόσωπό της
    κι εγώ ήμουν το κατάξερο ασφοδίλι.
    Πώς μ” έσεισε το ξύπνημα μιας νιότης,
    πώς εγελάσαν τα πικρά μου χείλη!

    Σάμπως τα μάτια της να μου είπαν ότι
    δεν έιμαι πλέον ο ναυαγός κι ο μόνος,
    κι ελύγισα σαν από τρυφερότη,
    εγώ που μ” είχε πέτρα κάνει ο πόνος.

    Κώστας Καρυοτάκης

    Posted in ΔΙΑΝΟΗΣΗ, ΠΟΙΗΣΗ

    Φόρος τιμής στην Μαρία Πολυδούρη

    27 Ιουλίου 2013 // Σχόλια κλειστά

                    ΣΕΜΝΟΤΗΣ

    Τὴν ὀμορφιὰ ποὺ κλείνω μέσα μου
    κανεὶς δὲν θέλω νὰ τὴ νοιώσῃ.
    Δὲ θὰ μποροῦσε νὰ τὴ σίμωνε
    χωρὶς γι᾿ αὐτὸ νὰ τὴ πληγώσῃ.

    Ἔχω ἕνα κρίνο, κρίνο ὁλάνοιχτο
    χωρὶς καμμιὰ σκιὰ στὴν ὄψη.
    Καμμιὰ ἡδονὴ δὲν ἐπεθύμησε
    νὰ τὸ φιλήση, νὰ τὸ κόψη.

    Ἔχω ἕνα ρόδο ποὺ ζυγιάζεται
    πάνω στὴν ἴδια του τὴ φλόγα
    κ᾿ εἶναι σὰ νἄγινε ὁλοκαύτωμα
    καὶ νὰ σιωποῦσε καὶ νὰ εὐλόγα.

    Μία μαργαρίτα ποὖνε ἀμφίβολη
    μ᾿ ὅλο τὸ ναὶ ποὺ λέει ἡ καρδιά της.
    Μόνον ἀφήνει νὰ λικνίζεται
    παθητικὰ τὴν ὀμορφιά της.

    Κι᾿ ἄλλα λουλούδια ποὖνε σύμβολα
    κι᾿ ἄλλα μονάχα ποὺ μεθοῦνε,
    μὰ τόσο εἶνε ὅλα λεπτοκάμωτα,
    φανταστικὰ μόνον ἀνθοῦνε.

    Τὴν ὀμορφιὰ ποὺ κλείνω μέσα μου
    κανεὶς ποτὲ δὲ θὰ τὴ νοιώση.
    Κι᾿ ἂν τὴν πληγώση θἆναι ἀνίδεος
    κι᾿ οὔτε γι᾿ αὐτὸ θὰ μετανοιώση.

    Μαρία Πολυδούρη

    Posted in ΔΙΑΝΟΗΣΗ, ΠΟΙΗΣΗ

    Η ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

    10 Ιουλίου 2013 // Σχόλια κλειστά

    Στο ριζικό του έρωτα μια ακόμα απορία

    Σαν ξέσπασαν οι στεναγμοί και φώλιασαν στο είναι μου

    Όλες του κόσμου μου οι αρχές

    Ζήτησαν εξουσία.

    Μια όμως επεκράτησε και αυτή σαν παρωδία

    Η αγάπη όσο στέκεται και αν μοιράζεται καημούς

    Ειν’ μόνο Ελευθερία

    Άγγελος Α. Σπάθης ή ΣΟΛΕΓΓΑ

    Posted in ΔΙΑΝΟΗΣΗ, ΠΟΙΗΣΗ