• Archive for Σεπτέμβριος, 2012

    Γιατί η ανθρωπότητα δεν ευημερεί;

    23 Σεπτεμβρίου 2012 // 1.181 Comments »

    Thrive

    Μια παρουσίαση δυο ωρών για όσους δεν πείθονται, παρά μέσω της κοινής λογικής ότι μια συνωμοσία εναντίον του ανθρώπου εξυφαίνεται επί αιώνες με στόχο την υποδούλωσή του ή την καταστροφή του. Ναι, όπως θέλετε πείτε το, αλλά η “παγκοσμιοποίηση”, η “Νέα Τάξη Πραγμάτων” (αυτή που διαιρεί, που συκοφαντεί, που διαστρέφει, εξαθλιώνει και εξοντώνει) είναι παρούσα και δεν είναι φρέσκια. Μπορούμε να τη δούμε πολύ παλιά μέσα στην ιστορία, αρκεί να έχουμε τη γνώση, ή έστω, την πληροφορία που μας λείπει. Το παζλ θα το συνθέσει ο καθένας με δικό του τρόπο και σε δικό του χρόνο. Δείτε και σκεφτείτε, χρησιμοποιώντας τις δικές σας γνώσεις και εμπειρίες. Ψάξτε, χωρίς παρωπίδες και στερεότυπα… Μπορεί εδώ να μην βρίσκεται το σύνολο των βασικών πληροφοριών, ούτε η συνολική περιγραφή του προβλήματος και οι τρόποι απεγκλωβισμού, ούτε σωστά διατυπωμένο το κεντρικό (περί ευημερίας) ερώτημα, όμως… κάτι περισσότερο από σήριαλ και “ειδήσεις” της ελληνικής τηλεόρασης θα βρείτε. Κάτι που βοηθάει να βγείτε από το μάτριξ (με άξονα τη λογική πάντα) της “ευημερούσας” δυτικής, αστικής “δημοκρατίας”.

    Η δύναμή τους είναι μόνον η δική μας αδυναμία και αυτήν μπορούμε να την σταματήσουμε

    Στέργιος Ζυγούρας

    Posted in Χωρίς Κατηγορία

    Κίνηση Πρόταση: Έχουμε χρέος να αντισταθούμε στα φαινόμενα της βίας

    14 Σεπτεμβρίου 2012 // 2.206 Comments »

    Κίνηση Πρόταση: Έχουμε χρέος να αντισταθούμε στα φαινόμενα της βίας Ο Σύλλογος καλεί τις δυνάμεις της κοινωνίας να αντιδράσουν

    Σαφή θέση στα φαινόμενα βίας που παρουσιάζονται τόσο στο τοπικό, όσο και σε πανελλαδικό επίπεδο, λαμβάνει η Κίνηση Πρόταση και το Κέντρο Πρόληψης των Εξαρτήσεων και Προαγωγής της Ψυχοκοινωνικής Υγείας. Σε ανακοίνωσή της, τονίζει ότι η κοινωνία θα πρέπει να δραστηριοποιηθεί και να βρεθεί απέναντι σε τέτοιου είδους φαινόμενα.

    Επίσης σχολιάζει και την αναφορά του διευθυντή Δημοτικού Σχολείου της Πάτρας για τη Χρυσή Αυγή, την οποία αποκάλυψε το thebest.gr.

    H ανακοίνωση έχει ως εξής:

    «Η κοινωνική κρίση μπορεί να είναι μια ευκαιρία εξέλιξης της κοινωνίας, αλλά   πάντα ελλοχεύει ο κίνδυνος επικράτησης ακραίων διαλυτικών λαϊκίστικων συμπεριφορών. Παρά το ότι η επικρατούσα άποψη σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο είναι ότι η κρίση είναι οικονομική, η πραγματικότητα είναι, ότι η οικονομική κρίση είναι η κορυφή ενός παγόβουνου, της κοινωνικής κρίσης, που δημιουργήθηκε στην ελληνική κοινωνία τις τελευταίες δεκαετίες. Όσο δεν αντιμετωπίζουμε την συνολική κρίση τόσο τα προβλήματα θα διογκώνονται.

    Τον τελευταίο καιρό αρχίζει να γίνεται εμφανής μία νέα πραγματικότητα, που χρησιμοποιεί τα προβλήματα, βολεύεται από την γενική και κυρίως από την οικονομική κρίση και προσπαθεί να προκαλέσει τέλεια διάλυση του εναπομείναντος κοινωνικού ιστού, με απώτερο σκοπό να προβάλλει αυταρχικές, βίαιες και ακραίες μορφές κοινωνικής συμπεριφοράς, ώστε από την λεκτική βία που κυριαρχούσε στην κοινωνία να φθάσουμε στην εξωλεκτική βία και στην άμεση σύγκρουση των κοινωνικών ομάδων.

    Τα πρόσφατα επεισόδια με την άσκηση βίας σε ομάδες μεταναστών, οι ξυλοδαρμοί, οι δολοφονικές επιθέσεις σε μειονότητες φαίνεται να  αποτελούν μία εισαγωγή τρομοκρατίας και εκφοβισμού γενικά της κοινωνίας.

    Ο χουλιγκανισμός όχι μόνο δεν αντιμετωπίστηκε στα  γήπεδα αλλά αρχίζει να εξελίσσεται σε κοινωνικό χουλιγκανισμό.

    Λαϊκίζουν επί υπαρκτών προβλημάτων, διαμορφώνουν νοοτροπία ελεγχόμενης αγέλης τόσο σε αισθητικό αλλά κυρίως ουσιαστικό επίπεδο, με τελικό στόχο να συμπαρασύρουν μερίδα της κοινωνίας ώστε να είναι ανεκτοί και  να φοβίσουν και να παθητικοποιήσουν όσους δεν συμφωνούν με τέτοιες συμπεριφορές.

    Ιστορικά τόσο στην χώρα μας όσο και διεθνώς το σενάριο έχει επαναληφθεί πολλές φορές  με τραγικές συνέπειες. Στην προπολεμική Γερμανία και κατά την διάρκεια του ναζισμού  οι μειονότητες τσιγγάνων, μεταναστών, ομοφυλοφίλων, ψυχικά ασθενών κ.λ.π. υπέστησαν τα πάνδεινα.

    Γίνεται προσπάθεια επανάληψης του παραμυθιού. Δημιουργείται ένας αποδιοπομπαίος τράγος για να παραμυθιαστεί ο λαός π.χ. για όλα φταίνε οι μετανάστες, αλλά μετά τους μετανάστες θα έλθει η σειρά των αριστερών, των διανοουμένων, των διαφωνούντων αλλά και κάθε φιλελεύθερου πολίτη που έχει διαφορετική άποψη.

    Βέβαια οι πολιτικές των κομμάτων της εξουσίας με τον τρόπο που αντιμετώπισαν προβλήματα όπως αυτό των μεταναστών τους βοήθησε πολύ σε αυτό και συνεχίζει να τους βοηθά.

    Όλοι εμείς οι κοινωνικοί φορείς και πολίτες που δουλεύουμε για την συνοχή της κοινωνίας, για την  ενεργοποίηση των πολιτών , την συνεργατικότητα και γενικά την  βελτίωση του τρόπου ζωής μας, δεν πρέπει να μείνουμε παθητικοί σε αυτό τον κίνδυνο.

    Έχουμε χρέος  να ενισχύσουμε τους πολίτες να αντισταθούν ΤΩΡΑ που είναι η αρχή σε αυτή την κατάσταση. Να μην υποτιμήσουμε τους κινδύνους. Το πρόβλημα  μας αγγίζει όλους και δεν πρέπει να αδιαφορήσουμε. Η φιλοσοφία της πρόληψης μας έχει διδάξει ότι στα αναδυόμενα κοινωνικά προβλήματα πρέπει να παρεμβαίνουμε προληπτικά αλλιώς γιγαντώνονται με ανυπολόγιστες κοινωνικές καταστροφές.  Πρέπει ενεργά να παρεμβαίνουμε, να εκφράζουμε τις θέσεις μας και να προσπαθούμε τα υπαρκτά προβλήματα να λύνονται ορθολογικά και όχι να γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης και άκρατου λαϊκισμού.

    Τα τελευταία επεισόδια που είδαν το φως της δημοσιότητας, (αστυνομικός να συμμετέχει σε ομάδα καταστροφής και  κυρίως διευθυντής σχολείου, έστω και για αστείο να επικαλείται την συνδρομή τέτοιας ομάδας για να λύσει προβλήματα του σχολείου, ειδικά σε εκδήλωση αγιασμού, μπροστά σε όλους τους μαθητές και γονείς), είναι τραγικά μέχρι ανατριχιαστικά.

    Αν στο χώρο του σχολείου, ένα χώρο διαπαιδαγώγησης και κοινωνικοποίησης των μικρών παιδιών καλλιεργούνται τέτοιες αντιλήψεις, τότε η κατάσταση είναι πολύ σοβαρή.

    Γεγονότα σαν και αυτά πρέπει να κινητοποιήσουν εκπαιδευτικούς, γονείς και τοπικούς φορείς να συμμετέχουν πιο ενεργά στην ζωή του σχολείου, να υπερασπίζονται τον ρόλο του σχολείου και να αντιδρούν σε όσους τολμούν να βεβηλώνουν τέτοιους χώρους.

    Ο ρόλος μας  είναι να ανασυγκροτήσουμε την κοινωνία μέσα από την συμμετοχή μας με το προσωπικό μας  παράδειγμα. Να μην επιτρέψουμε να την διαλύσουν οι αυτόκλητοι σωτήρες, που στην πράξη λειτουργούν ως αδίστακτοι θύτες .

    Υ.Γ

    Οι καιροί ου μαινετοί.

    Φράση του Θουκυδίδη που επαναλαμβάνεται  κυρίως από τους πολιτικούς μας για  καθαρά επικοινωνιακούς λόγους.

    Για τους ενεργούς πολίτες όμως έχει ουσιαστική πρακτική αξία καθώς με την συμπεριφορά τους αποδεικνύουν ότι έχουν αντιληφθεί ότι οι καιροί δεν περιμένουν Πρέπει να αντιδράσουμε και να δράσουμε.”

    Posted in ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

    Η ανατομία του πολιτικού προβλήματος στην Ελλάδα

    10 Σεπτεμβρίου 2012 // Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Η ανατομία του πολιτικού προβλήματος στην Ελλάδα

    Solega Spathis

    Χρειάστηκε να περάσει αρκετός καιρός, ώστε να κατανοήσουμε πράγματα που συμβαίνουν σήμερα στον τόπο μας. Μεταπολεμικά, η Ελλάδα κυβερνήθηκε από δημοκρατικές κυβερνήσεις, πάντως μέσα σε ένα σύστημα που είχε επικρατήσει μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Αυτό το σύστημα πήρε διάφορες μορφές, άλλοτε μικρές τροποποιήσεις και άλλοτε πιό καθοριστικές, πάντα όμως μέσα στο ίδιο.

    Η δεξιά, ΕΡΕ παλαιότερα, ΝΔ μεταχουντικά, κράτησε την διακυβέρνηση της χώρας  με προτεραιότητα στην ενίσχυση του κεφαλαίου.

    Στις 18 του Οκτώβρη το 1981 συντελέστηκε η βαθύτερη πολιτική αλλαγή,  με την εκλογή του ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση, αλλάζοντας τον τρόπο της διακυβέρνησης και δίδοντας βάρος στο ανθρώπινο δυναμικό της Ελλάδας, κάνοντας όπως είχε προβλέψει και ο αείμνηστος Παναγιώτης Κανελλόπουλος, μόνο θεσμικές και όχι δομικές αλλαγές.

    Έτσι λοιπόν, το ενδιαφέρον εστιάστηκε στους μισθούς των εργαζομένων, ως κύριος λόγος της ανάπτυξης του τόπου.

    Τότε επικράτησε και η αντίληψη, πως πρέπει να τακτοποιηθεί εργασιακά όλος ο πληθυσμός.

    Πρέπει να σημειώσουμε ότι στο παγκόσμιο στερέωμα, επικράτησε μιά νέα οικονομική θεωρία και από κυρίαρχη αντίληψη που ήταν η δυναμική της εργασίας, κυριάρχησε η δυναμική του χρήματος. Όπως ήταν φυσικό, επηρέασε και την χώρα μας, με αποτέλεσμα, που οι μόνοι σταθεροί πόροι ήταν τα δάνεια, να επέλθει η υπερχρέωση.

    Αυτό προκάλεσε την επέμβαση των δανειστών μας με σκοπό την εσωτερική υποτίμηση, προκαλώντας κοινωνική αναταραχή και πολιτικές ανακατατάξεις.

    Αυτό που παρατηρούμε σήμερα είναι την προσπάθεια των κυβερνώντων, να παραμείνει η χώρα όρθια. Μα το πρόβλημα υπάρχει.

    Άγγελος  Α. Σπάθης

    Posted in ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΣΗ ΤΩΝ ΠΛΗΘΥΣΜΩΝ

    Σύγκρουση και αυτοσυνειδησία

    5 Σεπτεμβρίου 2012 // 4.460 Comments »

    Στη δύσκολη συγκυρία που βιώνουμε όλοι, πολίτες και πολιτικό σύστημα, άνθρωποι και κοινωνία, Ελλάδα και Ευρωπαϊκή Ένωση, τρία στοιχεία οφείλουμε να κρατήσουμε ζωντανά και να δυναμώσουμε.

    Πρώτον, τη μετωπική σύγκρουση με όλους όσοι στην Ελλάδα και στην Ευρώπη εμφανίζονται υπερόπτες με τους αδύναμους και ενδοτικοί με τους δυνατούς.

    Δεύτερον, την υψηλή αυτοσυνειδησία στην καθημερινή μας στάση ζωής σε όλες τις εκφάνσεις του δημόσιου και του ιδιωτικού βίου.

    Τρίτον, την δίψα για προκοπή και την πίστη ότι στο τέλος θα βγούμε κερδισμένοι από αυτή την σκληρή και αναγκαία μάχη.

    Να συγκρουστούμε
    Αυτό βεβαίως προϋποθέτει να συγκρουστούμε με όλους όσοι οικοδομούν το παράλογο και αρνούνται τις ευθύνες τους κρυμμένοι πίσω από βολικές ερμηνείες.

    Να συγκρουστούμε με ό,τι απειλεί τα συλλογικά συμφέροντα και υπηρετεί τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές.

    Να συγκρουστούμε με τις φαύλες και παρασιτικές δυνάμεις που μετέφεραν τον πλούτο των Ελλήνων σε εξωχώριους προορισμούς για να μπορούν αργότερα να εμπορευτούν την χώρα σε φθηνές τιμές, ενώ την ίδια στιγμή, στηρίζουν τις πολιτικές δυνάμεις που επιθυμούν την επιστροφή στην δραχμή.

    Και η σύγκρουσή μας αυτή, όσο πιο ειλικρινής και χωρίς εκπτώσεις είναι τόσο πιο θετικό αποτέλεσμα θα φέρει. Αρκεί να γίνει με την συμμετοχή όλων όσοι μοιραζόμαστε αξίες που υπερβαίνουν την σημερινή συγκυρία και συντασσόμαστε μαζικά σε μια εθνική ομάδα οικονομικού πατριωτισμού και υψηλής αυτοσυνειδησίας.

    Αυτοσυνειδησία

    Αυτοσυνειδησία στις καταναλωτικές μας επιλογές με την στήριξη της ελληνικής παραγωγής και την στήριξη του τουριστικού μας προϊόντος.
    Αυτοσυνειδησία στο ουσιαστικό περιεχόμενο της ανάπτυξης μέσα από την δημιουργικότητά μας.
    Αυτοσυνειδησία στην καθημερινή μας σύγκρουση χωρίς φόβο, με όλους εκείνους που σε οικονομικό και πολιτικό επίπεδο, θέλουν να οδηγήσουν την Ελλάδα και τον λαό στο περιθώριο.
    Είτε τραπεζίτες λέγονται αυτοί, είτε επιχειρηματίες με χρεοκοπημένες επιχειρήσεις αλλά με αμύθητο προσωπικό πλούτο, είτε αριστεροί και δεξιοί σχηματισμοί που τους ανέχονται ν’ ασυδοτούν.

    Όλοι έχουμε ευθύνη ρόλο και λόγο
    Γιατί εδώ, έχουμε όλοι και ευθύνη και ρόλο και λόγο για να πολεμήσουμε εκείνους που επιχειρούν να καθιερώσουν τον υπερ-φιλελευθερισμό με ένα αμιγώς χρηματοπιστωτικό χαρακτήρα, ο οποίος όμως δεν συνδέεται ουσιαστικά με την πραγματική οικονομία. Αλλά αντιθέτως, πολλαπλασιάζει την κερδοσκοπία στον χρηματοπιστωτικό τομέα, απορυθμίζοντας την παραγωγή και τις αγορές, δημιουργώντας κάστες, μοιράζοντας προνόμια και δυστυχώς παράγοντας εκατομμύρια ανέργους.

    Οι τράπεζες οφείλουν να αναλάβουν τις ευθύνες τους
    Γι’ αυτό και οι Τράπεζες οφείλουν ν’ αναλάβουν τις δικές τους ευθύνες, διαμορφώνοντας μια νέα σχέση με την κοινωνία στο σύνολό της, μέσα από τη στήριξη της πραγματικής οικονομίας, μέσα από τη διάθεση πόρων και μέσα από τη χρηματοδότηση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων που είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη δημιουργία και με την προστασία των θέσεων εργασίας.

    Γιατί δεν είναι κοινωνικά δίκαιο, οι Τράπεζες να είναι πρόθυμες στην άντληση χρήματος, -με το κράτος να χρηματοδοτεί το κενό μεταξύ καταθέσεων και δανείων-, αλλά απρόθυμες στη διάθεση της ρευστότητας.

    Οφείλουν λοιπόν να κατανοήσουν πως η πραγματική σωτηρία τους εξαρτάται από την ουσιαστική επανεκκίνηση της επενδυτικής δραστηριότητας στη χώρα μας. Γιατί η σχέση πραγματικής οικονομίας και Τραπεζών είναι τόσο στενή, ώστε αν δεν λειτουργήσουν και τα δύο μαζί, τότε η οικονομία θα παραμένει σε ισορροπία τρόμου. Γιατί η έλλειψη ρευστότητας των Τραπεζών δεν είναι αποτέλεσμα μόνο της κρίσης, αλλά και της πολιτικής τους, καθώς επί χρόνια μάζευαν τις οικονομίες των καταθετών και στη συνέχεια με αυτές δανειοδοτούσαν και offshore εταιρείες αλλά και τις θυγατρικές τους, διοχετεύοντας χρήμα προς άγνωστη κατεύθυνση και εκτρέφοντας χρηματιστηριακούς κερδοσκόπους, αντί να στηρίζουν παραγωγικά επιχειρηματικά εισοδήματα και εργατικούς μισθούς.

    Η δικαιοσύνη οφείλει να εκπληρώσει την βαθιά της ευθύνη
    Το ίδιο και οι θεσμοί, όπως η Δικαιοσύνη που οφείλει να λειτουργεί χωρίς καθυστερήσεις, εκπληρώνοντας επάξια τον σημαντικό της ρόλο και την βαθιά ευθύνη της.

    Γιατί όταν υπάρχουν 160.000 περίπου ανεκδίκαστες φορολογικές υποθέσεις και χιλιάδες άλλες που αφορούν στην ανάπτυξη, στην δημόσια και στην ιδιωτική σφαίρα, τότε προκαλείται ανάσχεση της εθνικής αναπτυξιακής προσπάθειας και ένα υφεσιακό σπιράλ που μειώνει τη ζήτηση της εργασίας και εξανεμίζει τις ελπίδες των ανθρώπων.

    Είναι η στιγμή που δεν πρέπει να χαθεί, γιατί μπορούμε να κερδίσουμε αυτή τη μάχη, πρέπει να κερδίσουμε αυτή τη μάχη και θα την κερδίσουμε, γιατί είμαστε οι πολλοί και απέναντι μας στέκονται οι λίγοι. Γιατί έχουμε τη δύναμη αλλά πάνω από όλα τη θέληση να τα καταφέρουμε.

    Μιχάλης Καρχιμάκης

    Posted in ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΣΗ ΤΩΝ ΠΛΗΘΥΣΜΩΝ

    Το καραβάκι της Ιστορίας Με αφορμή τον “Mozart Superstar”

    3 Σεπτεμβρίου 2012 // 2.898 Comments »

    ← Το φωτεινό μονοπάτι της ακολασίας ως πρόταση ευρωπαϊκού πολιτισμού
    Με αφορμή τον “Mozart Superstar”: περισσότερα για την ηθική, τον διαφωτισμό και τη νέα εποχή
    Posted on 01/08/2012

    Δεν πρόλαβε να στεγνώσει το ηλεκτρονικό μελάνι της προηγούμενης ανάρτησης και νέα στοιχεία ήρθαν να συμπληρώσουν το ίδιο θέμα (παρουσιάζονται με τη σχετική καθυστέρηση λόγω θερινής ραστώνης). Λίγες μέρες μετά την προβολή της όπερας “οι γάμοι του Φίγκαρο”, το ίδιο κανάλι (arte) πρόβαλε ντοκιμαντέρ για έναν “νέο” Μότσαρτ, τον “πρώτο pop-star της ιστορίας”. Το ντοκιμαντέρ αυτό αποτελούσε “πακέτο” με την όπερα και στήριζε ιδεολογικά τη σκηνοθετική της “άποψη”. Αμφότερα προβλήθηκαν κάτω από τον ίδιο γενικό τίτλο: “Mozart Superstar”, ενώ στιγμιότυπα του ντοκιμαντέρ παρουσιάστηκαν στο ημίωρο διάλειμμα της όπερας. Τι νέο λοιπόν ανακαλύπτει το ντοκιμαντέρ για τον “μοντέρνο”, τον “σημερινό” Μότσαρτ; Τι θέλει να πει ο ποιητής;

    Η ιστορία ξαναγράφεται παντού

    Με δυο λόγια: Το κύρος του Mozart καλείται να στηρίξει τα νέα, συμπαντικά δόγματα. Η ευρύτατη διάδοση και η αποδοχή του Mozart γίνεται η πλατφόρμα πειθούς / επιβολής νέων κοινωνικών ηθών. Εννοείται πως μεσολαβεί η κατάλληλη ιστορική μετασκευή. Το στοχευμένο πακέτο “Mozart Superstar” “ενανθρωπίζει” τον “θεϊκό” Μότσαρτ, τον ξαναβαφτίζει -ουσιαστικά- από Theophilus σε Liberophilus και τον χρησιμοποιεί για να υποστηρίξει την σημερινή, γνωστή, παγκόσμια προωθούμενη πολιτική. Μια πολιτική που εννοεί κάπως …ιδιότυπα τις έννοιες “ελευθερία” και “πολίτης”.

    Τα “νέα” στοιχεία στα οποία βασίζει την άποψή του το ντοκιμαντέρ μπορεί να τα δει ο καθένας. Η εισαγωγή είναι κλασική: το παιδί-θαύμα. Γρήγορα όμως ο Μότσαρτ παραλληλίζεται με τους σταρ του 20ου αιώνα, επειδή πούλησε (ετεροχρονισμένα) πολλούς δίσκους, είχε θαυμαστές, υπήρξε πρωτοπόρος, είχε ως αρχικό μάνατζερ τον πατέρα του. Το κλασικό στοιχείο της εξαιρετικής ιδιοφυΐας του χρησιμοποιείται για να υπηρετήσει την επιζητούμενη εικόνα: ο Μότσαρτ υπήρξε στην εποχή του ο χολυγουντιανός / ροκ / ποπ σταρ, κάτι αντίστοιχο της Μαντόνα, του Μάικλ Τζάκσον, του Λεονάρντο ντι Κάπριο, της Μπρίτνεϊ Σπίαρς… Έτσι οχυρώνεται και ο πυρήνας, αφού μια διαφωνία, εκτρέπει εύκολα το βασικό θέμα, φέρνοντας στο προσκήνιο το άστοχο ζήτημα της ενιαίας, διαχρονικής αξιολόγησης των ανθρώπων της τέχνης με κριτήρια 20ου αιώνα. Φυσικά, το ντοκιμαντέρ δεν μπαίνει στον κόπο να εξηγήσει γιατί ο (πολύπλευρος) μουσικός του 18ου αιώνα στη συνέχεια, σπάζει σε επί μέρους ρόλους μέσα στο νέο, αστικό περιβάλλον, γιατί σταδιακά ο δημιουργός υποβαθμίζεται έναντι του μαέστρου, του θεωρητικού χωρίς πράξη και (κυρίως) του εκτελεστή. Ροκ και Ποπ γίνονται ένας γενικός αχταρμάς μέσα στο ντοκιμαντέρ, χωρίς τον παραμικρό διαχωρισμό σε ανερμάτιστη μουσική της σόου μπιζ και μουσική κοινωνικής έκφρασης / κριτικής.

    Το κυρίως μενού είναι η προσωπικότητα του Μότσαρτ, που ξεπροβάλλει σιγά σιγά μέσα από το τοπίο που διαμόρφωσε η εισαγωγή: ένας Μότσαρτ επιπόλαιος, εκκεντρικός, προκλητικός, σκανδαλώδης, σκανδαλιστής, εκχυδαϊστής, ελευθεριάζων, ακόλαστος. Απομονωμένα και εμφατικά παρουσιάζονται κάποια στοιχεία της ερωτικής του ζωής, προκειμένου να στηριχθεί η ελευθεριότητα ως πρόταση ζωής προς τη σημερινή δυτική κοινωνία [αφού το έκανε ο Μότσαρτ τότε, γιατί όχι κι εμείς σήμερα;]. Ο ερωτισμός “συγχέεται” με την λαγνεία. Η μπουφονική αλλαγή ρόλων “συγχέεται” με την ομοφυλοφιλία. Ερωτικά πλάνα του 18ου και 20ου αιώνα παρουσιάζονται ανάμικτα, με έμφαση στην δημόσια επιδοκιμασία της φιληδονίας. Πλάνα του κινηματογραφικού “Amadeus” (1984) επιλέγονται για να υποστηρίξουν το αντίθετο από αυτό που λέει η ιστορική ταινία και σ’ αυτό το επίπεδο. Η κατάληξη είναι αναμενόμενη: ο Μότσαρτ χαρακτηρίζεται “επαναστάτης”, κάτι αληθές. Αυτό που δεν μας λέει το ντοκιμαντέρ είναι προς ποια κατεύθυνση. Είναι εύκολο να πιστέψει κάποιος που ανεπιφύλακτα δέχεται τον (δημιουργό) Mathias Goudeau, ότι ο Μότσαρτ θα μπορούσε να είχε οργανώσει την Γαλλική Επανάσταση και να είχε εισηγηθεί το ηθικό της πλαίσιο. Άλλωστε ο μονότονος παραλληλισμός του με την pop-star Μαντόνα δείχνει την επιθυμία του δημιουργού να τον τοποθετήσει κι αυτόν -like a prayer- δίπλα στους καιγόμενους σταυρούς και στον Άγιο Θωμά (;) που από το ευρύ κοινό εκλαμβάνεται ως εναλλακτικός, μαύρος Ιησούς. Αν μη τι άλλο, η προσέγγιση αυτή επιβεβαιώνει έμμεσα ότι μεγάλο μέρος της παγκόσμιας show-biz του 20ου αιώνα δεν έχει προκύψει τυχαία.

    Το “Φύρδην μίγδην”, των οικογενειακών και ερωτικών σχέσεων σαφέστατα επικροτούνται μέσα από την κατασκευασμένη superstar ζωή του Μότσαρτ, μέσα από τη σκηνοθεσία της όπερας και προτείνονται ως σύγχρονη κοινωνική ηθική (morale). Με δεδομένη τη σύνδεση αυτού του Μότσαρτ με το “προοδευτικό” ρεύμα της εποχής, το ερώτημα που προκύπτει, είναι: σχετίζεται ο διαφωτισμός του 18ου αιώνα με την ηθική; Η απάντηση είναι ένα ολοκάθαρο “Ναι”, μόνο που το στοιχείο αυτό δεν έχει προβληθεί από την ευρωπαϊκή ιστορία. Spinoza, Hobbes, Locke, Hume, Smith, Kant, Bayle, Montesquieu, Voltaire, Diderot, Mirabeau, Bentham… ασχολήθηκαν λιγότερο ή περισσότερο με το θέμα μιας κοσμικής ηθικής ως υποκατάστατο της χριστιανικής. Η νέα αυτή ηθική ενέπιπτε στον “νόμο”, στο πολιτικό δηλαδή υποκατάστατο της συνειδησιακής πολιτισμικής θεώρησης και περιελάμβανε την κερδοσκοπία, και την ελευθεριότητα. Αμφότερες οι έννοιες παρουσιάστηκαν ως “φιλελευθερισμός” με συνιστώσες το ελεύθερο εμπόριο, το μη παρεμβατικό κράτος, τον ωφελιμισμό, τη χρησιμοθηρία, την “ανεκτικότητα” στο θρήσκευμα / τις σεξουαλικές προτιμήσεις και -φανερά ή κρυφά- την εχθρότητα προς τον χριστιανισμό, που συνήθως εμφανιζόταν ως αγνωστικισμός, πανθεϊσμός, αθεϊσμός. Από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία είναι ότι τα ήθη και η ηθική του συγκεκριμένου διαφωτισμού συνδέθηκαν με τα έθνη. Έτσι, πέρα από την κοσμικό κράτος, προωθήθηκε και ο εθνικισμός των πολιτικών συνόρων. Συνεπώς, τα ερωτήματα πολλαπλασιάζονται. Αν σήμερα γίνεται προσπάθεια περαιτέρω υπαγωγής της ανθρώπινης συνείδησης στον νόμο των δυτικών κρατών, μήπως η προσπάθεια αυτή σχετίζεται με την διακηρυγμένη πρόθεση προς έναν παγκόσμιο νόμο, μια παγκόσμια διακυβέρνηση; Τυχαία μεταποιούνται και επιστρατεύονται ακόμα και οι παράγοντες της αντίπερα όχθης; Είναι ο Μότσαρτ περίπτωση μοναδική; Συνδέεται η πολιτισμική επίθεση με άλλες, σημερινές πολιτικές;

    Η ΝΕΑ ιστορία οδηγεί στη ΝΕΑ εποχή. Ποια είναι αυτή;

    Δεν έχει παρά να παρακολουθήσει κανείς τις πολιτικές συμπτώσεις ως προς τον πολιτισμό, την παιδεία, να παρακολουθήσει τι αναδεικνύεται, τι επικρίνεται και πώς. Άπειρο μελάνι χύθηκε για τους συμβολισμούς της τελετής έναρξης των Ολυμπιακών αγώνων. Το θέμα είναι τεράστιο και δεν θα ασχοληθούμε. Όμως στην τελετή έναρξης ο αντίστοιχος ελευθεριάζων “Mozart” ήταν παρών και μάλιστα κατά τον προσδιορισμό της “αγάπης”. Το νεανικό “I love you” ντύθηκε οπτικά με 10 διάσημα φιλιά. Δυο απ’ αυτά είναι τα πλέον αξιοπρόσεκτα. Η τελετή έναρξης των Παραολυμπιακών ήταν περισσότερο αποκαλυπτική. Νεύτων και Σαίξπηρ επαναπροσδιορίστηκαν και προσδιόρισαν (αντίστοιχα με τον Μότσαρτ) την νέα εποχή με άξονα έναν ιστορικό διαφωτισμό-λάστιχο. Είναι τουλάχιστον οξύμωρο, η τελετή έναρξης να φέρει τον τίτλο “Διαφωτισμός”, όταν η πολιτική που τον εξυμνεί, από τη μια προσπαθεί να πείσει για τις ανθρωπιστικές της προθέσεις μέσω της ισότιμης κοινωνικής αντιμετώπισης των ΑΜΕΑ, από την άλλη συνεχίζει να φιμώνει, να πατάσσει, να κατακρεουργεί τους ανθρώπους και την ελευθερία προκειμένου να ελέγξει τις ενεργειακές πηγές του πλανήτη. Είναι παιδαριώδες να προσποιείται η ευρωπαϊκή πολιτική ότι καλοπροαίρετα σχεδιάστηκε το κοινό νόμισμα και τα προβλήματα προέκυψαν όταν κάποιες κακές “αγορές”, άσχετες με τα επίσημα κέντρα λήψης αποφάσεων, εμφανίστηκαν ισχυρότερες του αναμενομένου. Στην τελετή των Παραολυμπιακών επιστρατεύτηκαν τμήματα του έργου “Τρικυμία” του Σαίξπηρ για να πειστεί η ανθρωπότητα ότι χάρη στους διεθνείς οργανισμούς όλοι βαδίζουμε προς ένα υπέροχο μέλλον ενός παγκοσμιοποιημένου πολιτισμού. Ποιου πολιτισμού, με ποια διοίκηση και σε υποκατάσταση ποιων, αδύναμων να αντιμετωπίσουν τα ανθρώπινα θέματα; Αποτελεί το μέλλον αυτό μια παγκόσμια απαίτηση των λαών; Αποτελεί το μέλλον αυτό πρόταση κάποιων φωτισμένων ηγεσιών;

    Τι είναι περισσότερο κωμικό; Να ισχυρίζεσαι ότι η οικονομική κρίση είναι συστημική / οφείλεται στον απατεώνα Έλληνα πολίτη ή να ισχυρίζεσαι ότι ο Μότσαρτ, ο Σαίξπηρ και ο Νεύτων ταυτίστηκαν με την ηθική του Bentham, την οικονομία του Hume, την ευημερία του Smith, το φως του Kant, την πολυθρησκεία του Βολταίρου, τα πολιτικά δικαιώματα του Ρουσσώ; Πού βρίσκεται σήμερα η αξία των Συνταγμάτων και των ατομικών δικαιωμάτων; Γιατί από το 8ο λεπτό του ντοκιμαντέρ “Mozart superstar” εκθειάζεται έμμεσα η κατάργηση των ευρωπαϊκών συνόρων και το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα; Γιατί αντίστοιχα, η νεωτερική ελληνική ιστορία δεν αρκείται στην εξύψωση του Μαυροκορδάτου, αλλά πασχίζει να εντάξει στον πυρήνα της πολιτικής του και τον Καποδίστρια; Αφού η βιομηχανική επανάσταση και ο διαφωτισμός είχαν τόσο θετική συμβολή, πώς εξηγείται αυτή η οικονομική-κοινωνική κρίση της Δύσης; Γιατί η δουλεία μέσω τράπεζας είναι καλύτερη από τη δουλεία μέσω μαστιγίου; Γιατί ο δυτικός κόσμος πρέπει να αποθεώνει την πρώτη, περιχαρής που απέφυγε τη δεύτερη; Γιατί τόση ιστορική μετάλλαξη; Αφού τα ΜΜΕ ισχυρίζονται ότι όλα τα σημαντικά ιστορικά πρόσωπα συμφωνούσαν με τις σημερινές πολιτικές του ΟΗΕ, της Κομισιόν, της Ευρωπαϊκής Κ. Τράπεζας, του Δ.Ν.Τ., γιατί εξαπολύουν τόση πλύση εγκεφάλου; Ποιοι είναι τέλος πάντων οι διαφωνούντες και σε τι αντιστέκονται;

    Καλό είναι λοιπόν να έχουμε υπόψη μας ότι η ανελέητη προπαγάνδα, η βασισμένη σε μια απολύτως κατασκευασμένη ιστορία δεν είναι “προνόμιο” των Ελλήνων. Ολόκληρος ο δυτικός κόσμος (και ιδιαίτερα οι πολίτες του γαλλογερμανικού άξονα) υφίστανται μια λοβοτομική επίθεση είτε με πρόφαση την “επιστήμη”, είτε κάτω από μια σοβαροφανή μπουρδολογία των ηλεκτρονικών μέσων. Δεν είναι μόνον τα έντυπα τύπου Bild & Focus -από εμπειρία τα γνωρίζουμε- που δηλητηριάζουν την κοινή γνώμη, δυναμιτίζοντας την υπάρχουσα Ε.Ε. Είναι και η ιστορία, είναι και ολόκληρη η βασική παιδεία σε Ευρώπη και Αμερική, που έχει τα ίδια χαρακτηριστικά με τη δική μας.

    Επιστροφή στον Βόλφγκανγκ και επίλογος

    Με πρόσφατες τις μνήμες από τις τελετές έναρξης των Ολυμπιακών και Παραολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου, με το μότο “ό,τι είναι νόμιμο, είναι και ηθικό” να αντηχεί ακόμα στ’ αυτιά του Έλληνα, με την απροκάλυπτη πλέον υποκατάσταση των κυβερνήσεων από τραπεζίτες, με τον Μεγάλο Αδελφό παρόντα μέσω καρτών-καμερών-υπολογιστών-κινητών-διαδικτύου με τις πλείστες όσες ευρωπαϊκές νομοθεσίες και πολιτικές περί πολυπολιτισμού, ρατσισμού, μεταναστών, ομοφυλόφιλων, δεν χρειάζεται κάποιος να ξέρει τη ζωή του Μότσαρτ για να καταλάβει την στόχευση του “Mozart Superstar” και των νεωτερικών γάμων του Φίγκαρο. Αρκεί να δει τα σκηνοθετικά ομοφυλοφιλικά εσταντανέ, τα σπίτια με μάτια και αυτιά στα παράθυρα και τους τοίχους, αρκεί μόνον το φινάλε της όπερας όπου ο μόλις συγχωρεμένος κόμης ορμά πάραυτα -και μπροστά στην κόμισσα- σε νέες απιστίες, ενώ η Σουζάννα υποκλίνεται με το μαύρο φόρεμα (που ξέμεινε από την αλλαγή ρούχων με την κόμισσα) συνδυασμένο όμως με το άσπρο νυφικό πέπλο, αρκεί να δει την προσπάθεια του σκηνοθέτη να εξηγήσει τη σκηνοθετική του “άποψη”, αρκεί να δει τον παρουσιαστή-υποστηρικτή του méli-mélo (φύρδην μίγδην) να στέκεται αμήχανος προ του γιουχαΐσματος του σκηνοθέτη και να θυμάται -τελευταία στιγμή- ότι του ανατέθηκε να μας ενημερώσει πως μέσα από αυτή τη σκηνοθετική εκδοχή παρακολουθήσαμε την δικαιοσύνη (πολιτικός νόμος) και την ηθική (του πολιτικού νόμου).

    Στην κλίνη του Προκρούστη λοιπόν μπήκε και ο Βολφγκανγκ, προκειμένου να αποδεχθεί ο δυτικός κόσμος το “φωτεινό” αυτό μονοπάτι ως μονόδρομο. Η Ιστορία σαφώς ξαναγράφεται, αλλά ποια Ιστορία; Η αψεγάδιαστη; Και σε τι ποσοστό ξαναγράφεται; Ιστορία “αντικειμενική” με την απόλυτη έννοια δεν υπάρχει, λόγω του υποκειμενικού παράγοντα που αναγκαστικά μεσολαβεί, λόγω του ρόλου που αυτή καλείται να υπηρετήσει. Η “αντικειμενικότητα” αφορά στην απροκατάληπτη και άδολη διαπραγμάτευσή της. Επειδή όμως κυριαρχούσα εκδοχή της ιστορίας σε μια κοινωνία είναι η κρατική και ποτέ μια κρατική ιστορία δεν είναι απόλυτα άδολη, γεννιέται το ερώτημα τι ποσοστό διαστρέβλωσης εισάγει το συγκεκριμένο μαγείρεμα της ιστορίας του δυτικού κόσμου. Το σημερινό, ελληνικό παράδειγμα μας βοηθάει να βρούμε το μέτρο: δε πρόκειται για μια νέα στρέβλωση, αλλά για την απόλυτη αντιστροφή των πραγμάτων. Τι καλούμαστε να πιστέψουμε; Όλοι οι Έλληνες, συνεννοημένοι, εξαπάτησαν την Ευρωπαϊκή Ένωση και αφού μπήκαν στο Ευρώ με ψεύτικα στοιχεία, κατάφεραν τελικά, αυτό που πάντα ήθελαν: να ξεριζώσουν τις ελιές, τα οπωροφόρα, τα αμπέλια, να καταστρέψουν αλιεία, κτηνοτροφία, επιχειρηματικότητα, μεταποίηση και να μετατρέψουν τα ΜΟΠ και τα ΕΣΠΑ σε εξοχικά, πισίνες και καγιέν. Για να μην διαμαρτύρεται το κυβερνών (αντιευρωπαϊκό) σοσιαλιστικό κόμμα οι πολίτες του πρόσφεραν ένα εκατομμύριο γερμανικά μάρκα, αν και η πληροφορία αυτή ελέγχεται ως ανακριβής. Ως προς το πολίτευμα: η κοινοβουλευτική εκπροσώπηση, η διαίρεση των εξουσιών, τα κοινωνικά συμβόλαια και η λαϊκή κυριαρχία θεμελίωσαν το κράτος δικαίου, την κοινωνία των πολιτών, την ισονομία. Κάθε πολίτης φορολογείται ως προς τις δυνατότητές του και το κράτος του παρέχει υγεία, παιδεία, ασφάλεια, δικαιοσύνη, πρόνοια, ελευθερία έκφρασης και μετακίνησης. Έτσι η σημερινή δημοκρατία δεν έχει καμία σχέση με τον φασισμό. Ως προς την ιστορία: οφείλουμε ευγνωμοσύνη στους δυτικούς συμμάχους μας. Για τη συνωστισμένη ανταλλαγή πληθυσμών πριν 90 χρόνια ευθύνεται ο Χατζηανέστης και ο αιμοδιψής ελληνικός στρατός, ενώ για το κράτος του 1833 που δεν κατάφερε να απαλλαγεί τελείως από τον χριστιανισμό, ευθύνονται κάποιοι στενοκέφαλοι, οπισθοδρομικοί ρασο-φουστανελάδες που δεν επέτρεψαν στον Μαυροκορδάτο να ολοκληρώσει το έργο του. Αντίστοιχα, στην ιστορία της δύσης, δεν ξέραμε από τι πέθανε ο Μότσαρτ, τώρα εμπεδώσαμε ότι -παρόλο που ο ίδιος δεν πέθανε από κόκα ή αλκοόλ- πολλοί pop-star πεθαίνουν νέοι λόγω εξάρτησης (Jim Morrison, Janis Joplin, Jimi Hendrix). Δεν ξέραμε πόσο φιλελεύθερος ήταν ο Βόλφγκανγκ, σήμερα μαθαίνουμε πως μέσα από το viva la liberta του Don Giovanni εννοούσε την επαγγελματική ελευθερία που μόνον η επανάσταση της γκιλοτίνας μπορούσε να εξασφαλίσει.

    Η πολιτική που σήμερα βυθίζει την παγκόσμια κοινωνία σε βαθύ σκοτάδι χρησιμοποίησε και χρησιμοποιεί ακόμα το φιλοσοφικό εκείνο ρεύμα που επαγγέλθηκε το φως. Ποιο ήταν αυτό το φως του 18ου αιώνα; Πώς συνδέεται και πώς προέκυψε από τον ανθρωπισμό του 15ου αιώνα; Ποια ήταν η κατοπινή του εξέλιξη; Το θέμα είναι ογκωδέστατο και αμφιλεγόμενο. Κριτήρια διαλεύκανσης αποτελούν οι αντιφάσεις, τα αποδεδειγμένα-συνειδητά ψεύδη, και η διερεύνηση της σχέσης χρήματος-πολιτικής-φιλοσοφίας.

    http://archive.org/stream/lettersofwolfgan01moza

    http://archive.org/stream/lettersofwolfgan02moza

    http://archive.org/stream/100878576#page/n7/mode/2up

    http://www.shakespeareanauthorshiptrust.org.uk

    2.9.2012

    Στέργιος Ζυγούρας

    Posted in ΔΙΑΝΟΗΣΗ