• Archive for Δεκεμβρίου, 2009

    Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ

    18 Δεκεμβρίου 2009 // 4.213 Comments »

    Το μεγαλύτερο και συνάμα τραγικότερο άλλοθι που επικαλούνται οι σύγχρονοι Έλληνες  για να ξεπλύνουν από πάνω τους όλα τα αμαρτήματα που κατατρέχουν και στοιχειώνουν την ζωή τους καθημερινά, είναι τα περιβόητα 400 χρόνια που ήταν σκλαβωμένοι στους Τούρκους.
    Έξυπνο, ευφυέστατο και εν πολλοίς αποστομωτικό το λεχθέν, αλλά τώρα πια μεγαλώσαμε και σχεδόν γεράσαμε σ” αυτό το κράτος της καθολικής σχεδόν ανομίας, χρόνια τώρα, είδαμε ότι είδαμε, τα ζήσαμε, τα εμπεδώσαμε, και φτύσαμε αηδιασμένοι την καραμέλα. Όποιος θέλει να ζει  εσαεί σκλαβωμένος, με γεια του με χαρά του εμάς δεν μας καίγεται καρφάκι. Εμείς οι λίγοι και ασήμαντοι, αμελητέα μειοψηφία γηγενών ρωμιών, καταλάβαμε πλέον, έστω και αργά, ότι την μεγαλύτερη ζημιά στο έθνος δεν την έκαναν οι κατακτητές. Έξυπνα και προκλητικά κάποιοι την αποδίδουν σε αυτούς. Άλλοι πρόλαβαν μας σκλάβωσαν και μας εξόντωσαν πολύ πριν τους Τούρκους. Οι Τούρκοι απλώς έκαναν την «δουλειά» τους, μας παρέδωσαν στους ομοϊδεάτες και ομόθρησκους δυνάστες μας, και μετά πλακώθηκαν στα σερμπέτια. Σιγά μην ασχολούνταν μαζί μας. Σάμπως δεν μας ξέρανε; Μας μάθανε αφού μας κατακτήσανε; Ε λοιπόν μας ξέρανε πολύ καλά. Και μας ξέρουνε.
    Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα λίγο πιο πίσω.
    Τα τελευταία 150 με 200 χρόνια πριν από την πτώση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, τα πράγματα στο Βυζάντιο δεν πήγαιναν καλά. Οι ρωμιοί της πόλης – αυτή είχε απομείνει μόνο, όλα τα άλλα μέρη είχαν σχεδόν χαθεί – ήταν ήδη σε παρακμή και το μέλλον τους φάνταζε δυσοίωνο. Τα αίτια είναι γνωστά και τα έχει καταγράψει η ιστορία ποικιλοτρόπως. Η πτώση της αυτοκρατορίας ήταν σχεδόν βέβαιη. Μια αυτοκρατορία που κυριάρχησε 1000 χρόνια, επιτελώντας έναν από τους μεγαλύτερους ιστορικούς άθλους. Χίλια χρόνια κυματοθραύστης ανάμεσα σε ανατολή και δύση. Πραγματικά ασύλληπτο κατόρθωμα. Η νομοτέλεια όμως είναι νομοτέλεια. Και εγένετο η άλωση, και η άρχουσα τάξη, πολλοί πνευματικοί και οικονομικοί παράγοντες της Πόλης έφυγαν για την Ιταλία και μετέφεραν πολιτισμό γνώση και χρήματα στις Ιταλικές πόλεις – κράτη της Αδριατικής. Ταυτόχρονα η δύση άρχισε να μπαίνει σε τροχιά πνευματικής ανάπτυξης. Μιας ανάπτυξης που μέχρι σήμερα παρ” όλου τον θρησκευτικό σκοταδισμό του Βατικανού και τους δύο παγκόσμιους πολέμους αποτελεί ένα λαμπρό παράδειγμα κουλτούρας και πολιτισμού. Είναι η σημερινή Ευρώπη με τα τρωτά και τις αδυναμίες της, που όμως κανείς δεν μπορεί να της προσάψει το στίγμα τη απολίτιστης και οπισθοδρομικής. 
    Και οι άλλοι οι πίσω μένοντες; Ρωμιοί και Έλληνες κάτω από την δεσποτική ομπρέλα του ανθενωτικού κλήρου δυστυχώς έμελλε να εξελιχθούν με τον χειρότερο τρόπο και να αποτελούν σήμερα τους αποδιοπομπαίους τράγους της πολιτισμένης Ενωμένης Ευρώπης, μιας Ευρώπης που σίγουρα μετάνιωσε πικρά που μας παραχώρησε το προνόμιο του κράτους μέλους της. Μιας Ευρώπης που στριμωγμένη πίσω από τις επιλογές της, μέσα από τους δικούς της οικονομικούς δαίμονες που την βασανίζουν, ξεσπάει πάνω μας, αφού ξέρει ότι δεν έχουμε πια κανένα άλλοθι. Τα εθνικιστικά ανέκδοτα και οι θρησκευτικές κορώνες είναι μόνο για εσωτερική κατανάλωση. Έξω δεν περνάνε αυτά. Και αφού είμαστε φτωχοί και ανίκανοι και πέσαμε στους μέσα και έξω τραπεζίτες – τοκογλύφους τα κεφάλια κάτω. Κάτω όπως τότε, που παραδομένοι στον κατακτητή  δεν είχαμε ούτε φωνή, ούτε ακρόαση. Ούτε τύχη, ούτε ελπίδα. Το μόνο που μας έμελλε ήταν η υπακοή. Η αμέτοχη, τυφλή υπακοή σ” αυτούς που αυτοορίστηκαν προστάτες μας.
    Η ιστορία λοιπόν επαναλαμβάνεται. Απλώς κατά καιρούς αλλάζουμε «προστάτες». Η ίδια όμως ξεφτίλα του γένους, η ίδια «περίλαμπρη» ήττα γραμμένη με αίμα στην ιστορία του τόπου. Και η ίδια παρηγοριά πως τάχα μέσα από κάποια γενναιότητα και ηρωϊσμό θα αποκτήσουμε την πολυπόθητη ελευθερία. Αλλά στην Ελλάδα κανένας άθλος δεν έμεινε ατιμώρητος. Εδώ φυλακίσαμε τον Κολοκοτρώνη, τους «ψιλικατζήδες»  καθημερινούς ήρωες θα αφήσουμε;
    Τι φταίει όμως γι” αυτήν την παρακμή του γένους; Ποιοί είναι αυτοί που καθοδηγούν έναν λαό ολόκληρο στην πνευματική και ηθική εξαθλίωση;
    Το ερώτημα δεν είναι απλό, ούτε μονοσήμαντο. Ίσως μια από τις βασικές απαντήσεις είναι ότι οι Ρωμιοί και Έλληνες πολύ πριν την Άλωση ακόμα «αλώθηκαν» από μια κάστα ντόπιας «πνευματικής» εξουσίας που τους απαγόρευσε έμμεσα και άμεσα την ερώτηση.
     Οι Έλληνες εδώ και αιώνες δεν ρωτάνε. Είτε θεωρούν ότι τα ξέρουν όλα, είτε παραδίνονται στο «δεν με νοιάζει» δηλαδή δεν ξέρω τίποτα. Εδώ και αιώνες έχει εξαφανιστεί από τις διεργασίες του νου του μέσου Έλληνα το σκουλήκι της ερώτησης, της αμφισβήτησης, της έρευνας, της απόρριψης, της ανατροπής πρώτιστα σε ατομικό και μετέπειτα σε ευρύτερο κοινωνικό επίπεδο.
    Θυμάμαι την μάνα μου, μικρό παιδί στην Πόλη του 1960, και την χαρακτηριστική της φράση στα προβλήματα που είχαμε τότε ως μειονότητα: «Ο Θεός είναι μεγάλος» μου τόνιζε. «Έχει ο Θεός» μου έλεγε συχνά πυκνά. Απαλλαγμένη από οποιαδήποτε ερώτηση δεν την απασχολούσε και δεν την απασχόλησε ποτέ το πως και το γιατί. Παραδομένη σε μια κατ” επιταγήν αμορφωσιά, της πέρασαν και πέρασε στις επόμενες γενιές την ύβρη της αποδοχής της μοίρας της που άλλοι καθόριζαν.
    «Πίστευε και μη ερεύνα», η φράση που από τότε κροταλίζει στα αυτιά μου. Παιδί δεκάχρονο κρατούσα εξαπτέρυγα στην εκκλησία του Ταξιάρχη στον Μπαλατά. «Ο Θεός αγαπάει την Ελλάδα». Τους Έλληνες όμως ποιός θα τους αγαπήσει, αφού οι ίδιοι δεν μάθανε να αγαπάνε τον εαυτό τους.
    Δεκέμβρης 2009. Μεσούσης της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης ο Έλληνας εξακολουθεί να μην δίνει δεκάρα στις συνθήκες που τον υπονομεύουν σαν ύπαρξη και σαν Έθνος. Έξω από τα τείχη φτάσανε ήδη οι Οθωμανοί,  αυτός μέσα, στα μπουζούκια σχεδιάζει διακοπές με δανεικά. Το έθνος πολιορκείται και αυτός κλέβει και αρπάζει από όπου μπορεί. Η Ελλάδα αλώνεται και αυτός μεθυσμένος κατεβαίνει με το τζίπ του ανάποδα τους μονόδρομους στα στενά της Άνω Πόλης. Βρίζει, κλέβει, υποτιμά τον διπλανό του  και το κράτος, ψεύδεται, και ψηφίζει κοιτάζοντας στον καθρέφτη. Παραμελεί και υποβαθμίζει συστηματικά το σχολείο που στέλνει τα παιδιά του ταυτόχρονα δε αγοράζει όπλα από τον έμπορο που του δίνει περισσότερη προμήθεια.  Λοιδορεί και αποκηρύσσει κάθε σκεπτόμενο, τον βαφτίζει «κουλτουριάρη» τον περιθωριοποιεί και  αδιαφορεί προκλητικά για τα συνθήματα στους τοίχους. Βαφτίζει αναρχικούς και αλήτες τους νέους που βγαίνουν στον δρόμο, φροντίζοντας ταυτόχρονα να στείλει το δικό του το παιδί σε ιδιωτικό σχολείο, βγάζοντας συνάμα χρήματα κρυφά σε λογαριασμούς στην Ευρώπη, για να σπουδάσει ο κανακάρης του.
    Κάθε βράδυ οι «ειδήσεις» στην τηλεόραση ξερνάνε επίκαιρη συμφορά, όχι για να συνετίσουν και να επαναφέρουν σε τάξη αλλά για να πουλήσουν φόβο. Ο φόβος πουλούσε και πουλάει πάντα. Απέξω μαυροφόρα απελπισιά. Και μέσα γκλαμουριά και λατινορωμαϊκή κίτς πολυτέλεια σε βίλες με πολυτέλεια δεδηλωμένου πένητα, ενώ οι κατακτητές ήδη έχουν διαβεί την ξεχασμένη και αφύλακτη όπως πάντα κερκόπορτα.
    Τα «κρυφά σχολειά» και η ψευδεπίγραφη εθνική υπερηφάνεια δεν σώζουν και δεν πείθουν πια κανένα. Όπως σπείραμε έτσι θα θερίσουμε. Ας καούμε σε αυτό τον τόπο, ξερά και χλωρά μαζί, μήπως και μέσα από τις στάχτες ξεφυτρώσει την επόμενη άνοιξη το πράσινο της ελπίδας της φυλής μας.
    Το μόνο σίγουρο είναι ότι κανένας πλέον δεν πρόκειται να μας χαρίσει ούτε αιώνια ζωή ούτε μέγα έλεος.
    Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα κρέμονται εδώ και χρόνια πάνω από την ταφόπλακα της γένους. Ενός γένους που σπούδασε στην «Μεγάλη του Γένους Σχολή» των σκεπτόμενων προγόνων μας στην Ακρόπολη, αλλά δυστυχώς στη συνέχεια μαθήτευσε, θάφτηκε και εξαφανίστηκε κάτω από το εγκληματικό συμφέρον των ανθενωτικών πνευματικών κατακτητών μας

    Κιντάπογλου Γιάννης Επισκέπτης του WIF GR

    Posted in ΔΙΑΝΟΗΣΗ

    ΠΕΡΙ ΕΚΛΟΓΩΝ

    15 Δεκεμβρίου 2009 // 153 Comments »

    - Πάμ’  εκλογές;

    - Γιατί  ρωτάς;

    - Όπως  κάθε χρόνο;

    - Ναι,  γιατί;

    - Από  συνήθεια;

    - Έλα  τώρα μωρέ..

    - Στις 15 του μήνα;

    - Είναι  «ημέρα συνδικαλιστικής άδειας»  !

    - Κάτι  σαν «διευκολυντική»;

    - Όχι  «σαν»!

    - Αλλιώς  θα κάνουμε μάθημα;

    - Το  λέει, δεν το λέει;

    - Εκπτωτική  κάρτα θα πάρουμε;

    - Μάλλον, δεν είπανε..

    - Ωρομίσθιοι  θα συμμετέχουν;

    - Ναι!

    - Γιατί  παλιά δεν…

    - Παλιά  δεν έλεγε η ΟΛΜΕ «Άμεση κατάργηση του θεσμού των ωρομισθίων»

    - Ε πώς  δεν τόλεγε; εγώ το είδα και  γραμμένο..

    - Τόλεγε…ε…  Τόλεγε και δεν τόλεγε. Τώρα  το λέει όλη η κοινωνία!

    - Νόμιζα  ότι οι εκλεγμένοι, οι μπροστάρηδες  είναι για να τα λένε πρώτοι

    - Τέλος  πάντων, αυτό τώρα είναι ξεκάθαρο, είναι διάχυτο. Στα κανάλια,  στο ιντερνετ

    - Λες  για τους σταζιέρ.. τους ομήρους του συστήματος γενικότερα…

    - Ναι  ντε!

    - Τι  άλλο λέει η ΟΛΜΕ φέτος;

    - «Όχι στην αξιολόγηση-χειραγώγηση των εκπαιδευτικών και την αμφισβήτηση της μόνιμης εργασίας»

    - Για  την εκτός αξιολόγησης χειραγώγηση  λέει;

    - Όχι.  Άκου όμως αυτό: «Όχι στη στοχοποίηση των εκπαιδευτικών για τις πελατειακού τύπου πολιτικές που άσκησαν όλες οι κυβερνήσεις»

    - Ολίγο  κι υποκριτικά όψιμο ακούγεται  κι αυτό. Πωλητής-Αγοραστής λειτουργούν  τόσα χρόνια.. και γύρω-γύρω, άκρα  του τάφου σιωπή…

    - Προβοκάτορας  είσαι;

    - Εγώ;

    - Εξ  άλλου αυτά όλα τα λέει η  ΟΛΜΕ

    - Και  η Δ ΕΛΜΕ-Θ τι λέει;

    - «Ευχαριστώ  Παρακαλώ». Τι ρωτάς; Οι άλλες  ΕΛΜΕ τι λένε; Θα παίξουμε με  τις λέξεις, θα τα ισοπεδώσουμε  όλα;

    - Τι  να πω κι εγώ με λίγα μόνο  λόγια;

    - Γιατί,  χρειάζεται να πεις;

    - Ε,  τότε τι συζητάμε;

    - Για  τη «στοχοποίηση», για τη «χειραγώγηση»,  για..

    - Τα  είπαμε αυτά

    - Για  το ασφαλιστικό

    - Τώρα, σώθηκες. Εδώ ιατροφαρμακευτική,  οδοντίατρο δεν πληρώνει το  δημόσιο

    - Και  ποιος φταίει; Ε.. να πούμε για  τον εισαγωγικό μισθό!

    - Τα 1.400;

    - Κάποιοι  είπανε και 1.800 καθαρά

    - Και  το έλλειμμα; Το χρέος; Οι “Greek statistics”;

    - Υπάρχει  διεθνής κερδοσκοπία. Εξάλλου  τι τ’ ανακατεύεις; Είναι δικά  μας θέματα;

    - Ποιος  δίνει έδαφος στην κερδοσκοπία;  Ποιανού θέματα είναι;

    - Αυτωνών  που είναι δίπλα, βλέπουνε, ακούνε και δεν μιλάνε

    - Γιατί  εμείς μιλάμε;

    - Δεν  είμαστε δίπλα στο ταμείο εμείς

    - Είμαστε  δίπλα στο αύριο

    - Πολύ  μακριά το πας…

    - Μακριά  είναι τα ομόλογα, τα καρτέλ, τα βατοπέδια, οι άγονες γραμμές,  τα…;

    - 50, 100, άντε 200 άτομα ήτανε

    - Και  οι εκατοντάδες χιλιάδες;

    - Μίλησαν  στις εκλογές. Έδιωξαν την κυβέρνηση  που ανέχθηκε τους ανίκανους  και τους λωποδύτες

    - Διώξανε  και τις αιτίες που δημιουργούν  αυτά τα φαινόμενα; Δεν έγιναν  πρώτη φορά αυτά.. ή μήπως μίλησαν  για νοθείες ψηφοφοριών στη Βουλή;

    - Τέτοιες  αλλαγές γίνονται σιγά-σιγά

    - Κι  εγώ τι είπα πριν; Πού στοχεύει  η παιδεία; Στο παρόν;

    - Η παιδεία  είναι για το μαθητή

    - Ο μαθητής  είναι εξαγριωμένος

    - Ο μαθητής  είναι ταπεινωμένος

    - Ο δάσκαλος  είναι ταπεινωμένος, φοβισμένος. Ο  μαθητής βαριέται το σχολείο

    - Να  προτείνουμε μείωση της ύλης, κατάργηση της παπαγαλίας!

    - Για  να ισορροπήσουμε το εικονικό  μάθημα και την εικονική βαθμολογία; εξάλλου αυτά τα είπε και  το Συμβούλιο στο πόρισμά του.

    - Εσύ  τι προτείνεις;

    - Αφού  συμφωνήσαμε ότι τα σπουδαία  γίνονται σιγά-σιγά, δε μένει παρά  να ξεκινήσουμε

    - Ποιος  έφερε αντίρρηση; Ξεκινάμε, πάμε…

    - «Αξιοκρατία», «Αξιοπρέπεια», «Ευθύνη»…

    - Σιγά  να μη βάλουμε και «αξιολόγηση».

    - Πάλι  τα ίδια;

    - Καλά, ανακλαστικό είναι…, ανησυχώ κιόλας

    - Γιατί  εγώ δεν ανησυχώ;

    - Τότε; Τι κάνουμε;

    - Το  πολεμάμε.. τι άλλο;

    - Καθημερινά;

    - Μάλλον

    - Δύσκολο  ακούγεται

    - Ίσως  επειδή ξεχάσαμε ότι είναι  και ανταποδοτικό

    - Ποιο;

    - Το  αποτέλεσμα του κόπου που στοχεύει στην ουσία

    - Θα  βγαίνουμε από το σχολείο γεμάτοι  χαρά και ικανοποίηση;

    - Μόνο  εμείς; Και οι μαθητές !

    - Θα  λαχταράμε να ξαναγυρίσουμε μετά  τις διακοπές;

    - Για  δημιουργία, όχι για «δημιουργικότητα»

    - Ε,  τότε πάμε!

    - Πάμ’  εκλογές δηλαδή;

    - Αλλιώς θα κάνουμε μάθημα. Το είπε και ο προϊστάμενος.

    - Ο προϊστάμενος  βγαίνει στην τηλεόραση και  λέει τι πρέπει να γίνει  στην παιδεία. Αυτά που λέει  τα κάνει;

    - Τον  ελέγχει κανείς;

    - Για  «αξιολόγηση» μίλησε. Ποιο είναι το μέτρο της; Το πώς αυτός αξιολογεί διευθυντές σχολείων, το πώς αξιολογούν τον ίδιο; Μήπως φταίει το ΠΥΣΔΕ;

    - Είπε  κι άλλα;

    - Είπε  για παραμελημένη «επιμόρφωση». Ας μη σχολιάσω την παρωδία και την προσπάθεια συγκάλυψης του 2008 στο Μουσικό. Τι λέει γι’ αυτά η Δ΄ ΕΛΜΕ-Θ;

    - Εννοείς  το Δ.Σ.;

    - Αφού  η υπόλοιπη εμφανίζεται στην  ψηφοφορία μόνον.

    - Και  τι να κάνει στις συνελεύσεις;  Να ακούει τα ίδια και τα  ίδια;

    - Δε  βοηθάει το Δ.Σ., δε βοηθάς κι  εσύ.

    - Δε  μου απαντάς όμως. Και νομίζεις  ότι ξεχωρίζει η δική μας  ΕΛΜΕ απ’ τις άλλες;

    - Δεν  το λέω γι’ αυτό…

    - Ώρες-ώρες  με σκας

    - Κι  εγώ σκασμένος είμαι. Τέλος  πάντων, λες να πάμε;

    - Πάμε.. Ωχ! και με την κομματική ψευτοπεριχαράκωση;

    - Έρχεσαι  στα λόγια μου τώρα;

    - Γιατί,  ζητάει κάτι άλλο ο εκπαιδευτικός;

    - Ζητάει

    - Μήπως  κάνει πως ζητάει;

    - Προχωράς με καλπασμό

    - Είναι  σοβαρό: Εξαλείφθηκαν οι διαχωριστικές  γραμμές; Πέθαναν οι ιδεολογίες;

    - Εξαλείφεται  το βόλεμα. Πεθαίνει η ιδεολογία  ως δικαιολογία απραξίας και  ιδιοτέλειας. Αυτά ξεκίνησαν,  δε γίνονται από μόνα του  όμως..

    - Άιντε  να δούμε

    - Από μας κυρίως εξαρτάται…

    - Πάμε  και θα δούμε.

    - Ραντεβού  στην κάλπη. Γεια σου συνάδελφε  !

    - Γεια  σου και σένα συνάδελφε !

    Posted in WIF, ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΣΗ ΤΩΝ ΠΛΗΘΥΣΜΩΝ, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ